Nxehtësi vere
(cikël me lirika)
LARA kishte sybojëqielli dhe mahniti PASTERNAKUN **
Po është një”LARË” nga FIERI që më turbulloi gjakun,
LARË E FIERIT ka një trup,çfarë të them?Mos është fidan?
S’e mohoj e nuk kam turp që për të,mendja më luan.
Gjoksi i saj,kërcen si pjepër:si një pjepër në DIVJAKË ***
Epo unë nuk jam i verbër që mos ia ha me sy nga pak.
Se është verë dhe pjepri i pjekur,duhet prerë e duhet ngrënë
Po unë ende nuk kam vdekur (s’e lë”pjeprin” të shkojë dëm.)
PASTËRNAKU gjet ZHIVAGON,edhe LARËN ia besoi
Kjo që mua,më prishi gjakun, askërkujt pe s’i lëshoj
Nuk e njihni”LARËN TIME”(është e tjetrit,ta marrë djalli!)
Nëse këtë e quaj:time! MA do shpirti, ma do xhani.
*heroinë e romanit “Doktor ZHI VAGO”
*** fshat (tani qytet) në rrethin e LUSHNJES,i famshëm për bostan.
Kjo nuk është SHEHREZADEJA e përrallës
Që prrallte SULLTANIN për njëmijë e një net
Po është një bukuroshe që rri ballas
Dhe me synë e saj të zi,keqas po më nget.
Sado që kokën e ka mbuluar me shami,
Dhe lidhur e mban atë,nën gushë
Po unë të shikoj fshehur,kam kohë që di
Dhe marrë”vijëshënimi” si ta qëlloj me pushkë!
Syrin ajo e ka të madh si filxhan
Qepallën e ka të gjatë e me bisht
Jam gat atij syri t’i bëhem “kurban”
Se nuk duroj kur më shpon egërsisht.
E quaj SHEHREZADE se është nga IRANI
Në sytë e saj:krejt qielli i PERSISË!
Eh,- them me vete,-paska patur hak SULLTANI
Që humbi pusullën prej bukurisë.
3.Për vete
Sepse koha si”kodoshe” i ha palcën si për”vakt”
Zë e zihem unë me të(dua të ruaj gjelbërimin)
Porse koha nuk më lë (s’e përfill Përparimin)
Degët një nga një po thahen,trungu sa vjen e mpaket
Me blerimin ja po ndahem,se po thinjem e po plakem
Zemra sikur është e re,s’e pranon fare pleqërinë
Se,siç e kini vënë re, unë shkruaj për dashurinë.
Cicëron një”dallëndyshe”,ciu-ciu ajo më ndjellë
Unë një gjysh dhe ajo gjyshe,”cicërima” më këndellë
“Ishareti” është i rëndë,se jam gërnjo e thinjosh.
Po me gjyshen bëhet pëndë,dhe tak kthehem si djalosh.
Po kur thonë:-Të iku mosha! Nuk ke moshë për”avaze”
Unë jarani që mos qofsha,shkoj me një që është “taze”
Shkoj me një që është”taze” dhe nuk pyes për katra a pesë
Në fillim, bëri ca”naze”, por pastaj më dha “audiencë”
Ajo seç më dha”audiencë” dhe u bëmë kokë për kokë
Unë ia putha sytë e zesë dhe mora në krah”hop”
Dhe e mora në krahë”hop” dhe me terezi e shtriva
Ajo më fali një botë…edhe”hëngra” sa u nginja.
Oda e miqëve mbeti bosh(sado verë:e ftohtë si akullnajë!)
Ky boshllëk më streson e më lodh dhe ndjehem sikur kam bërë faj!!!
Faj nuk kam bërë dhe jam i ndërgjegjshëm, se ngjasat qenë llahtar
Bota u sulmua,papritur, rrufeshëm nga një virus barbar!
Njerëzit, pothuja, humbën drejtpeshimin,rreth botës-kolaps
Miqtë që dikur shkonin e vinin,tani mbi hundë nga një maskë.
S’ka më as vajtje, as ardhje,se ÇEÇUA ka biçak!
Tek shkruaj,ndjej keqardhje dhe stresohem jo pak.
Mallkuar kush këtë virus e hodhi (na la pa shokë e miq)
Kjo kohë stresante më lodhi(pa miq,jam KRISHT në Kryq)
Oda e miqëve është bosh dhe pres që prapë të buçasë
ZOT! Fajtorë të m’i dënoshë se botën e futën në kolaps.
Tiranë, 13 korrik 2021
