Bisedë me kohën
Ti kohë, je vrapuesi më i mirë; kalon me shpejtësi.
Vjen si një stuhi,na godet në shenjë, mu në dashuri.
Pa dale! më rrëmbeve prindët,more vëllain tim; se prita !
More jetën time kaq shpejt, e ndjeva,u godita !
Nuk jam më as i ri, si dikur, me flokët sterrë të nxita!
Këngën e dashurisë dikujt në mes ja le,deg e shpresë ranë përdhe.
Unë besoj ! ti je një satrap dhe besë nuk ke!
Të godet nga prapa në pabesi, unë këtë fort mirë e di !
Veç një gjë e kam të shenjtë, nuk ma merr dot mua !
Për atë luftoj fort, qëndroj, ajo ka vlerë, e dua !
Atë ç’ka kam në zemër, nuk mund ta jap dot tani!
Ajo është e shtrenjtë, pa të, ti je në robëri !
Sepse ç’ka brenda,ta dish,është vetëm…. dashuri!
Atë nuk mund të ma vjedhësh dot ti !
Ajo qëndron, ashtu e bukur, gjithmon në përjetësi !
