Përshëndetje me dy poezi
LËMË PRAPA…
Lëmë prapa
pakëz mëngjes,
pakëz ditë,
pakëz natë.
Përpara kemi të pamatshmen e çdo çasti,
sa pafundësia të gjatë.
Ne,
të përkohshmit e përjetshëm udhëtarë.
Lëmë prapa
shumë mall,
shumë dashuri,
shumë dhimbje.
Përpara kemi të arritshmen e çdo çasti
Ne,
të përhershmit e përkohshëm,
sa çasti në ikje.
“”””””””””””””””””
DISTANCË
Në provë mos më verë, është tejkaluar prova
Mundim i stërlashtë, lashtësisht munduar
Me Odisenë e Homerit ka kohë që u lodha
S’të dua më Penelopë, veten Odise s’e dua.
Mos më bëj të përmbys legjenda, ta riverboj Homerin
Perënditë t’ja çmend, përmbys t’ja kthej çdo varg
Purgatorin në parajsë t’ja kthej Dante Alighierit
T’ja kthej Uilliam Shekspirit, tragjeditë në shaka.
Kupton se ç’mund të bëj, bota s’do ma falë
Mua jo dhe jo, por as ty, e dashur
Nuk qenka kaq e lehtë ta ndjej si në përrallë
Si në legjendë ta ndjej, distancën e pamatur.
@Edmond Shallvari
“””””””””””””””””””””
SË PRAPTHI
E vesha këmishën së prapthi
Së prapthi e vura gravatën
E majta e pantallonës vajti
Këmbës ku fut të djathtën.
E vura së prapthi kapelën
Orën së prapthi kurdisa
Të fundit këpucët mbetën
E pamundur së prapthi t’i vishja.
@Edmond Shallvari
“””””””””””””””””””””
GJEOMETRIZËM
Jemi kaq të çoroditur rregullsisë
Kaq të rregullt jemi çoroditjes
Herë prerja e artë e simetrisë
Herë simetri absurde mes instiktesh.
Formësohemi figurash gjeometrike
Barabrinjës në trekëndëshin e jetës
Pastaj zgjatemi tmerrshëm veç një brinje
E harkojmë nëpër rrethin e harresës.
Heqim rrethit një tangent plot inat
Diametrin e përdorim konjukturës
Vemë veten në mes rrethit vertikal
Mbetur prapë një Sizif hipotenuzës.
@Edmond Shallvari
“””””””””””””””””””””””
Kur
Kur veç trupit dhjamoset dhe truri
Dhe pas trurit veshët dhe sytë
Plazmës njerëzore i vjen fundi
Përfunduar si tullumbace e shfryrë.
Kur ngrysesh pa brekë në trup
Dhe gdhihesh me brekë të arta
Kur nderit i thua, “S’ke turp”
Dhe turpit i jep dekorata
Je bërë person “Non grata!”
Kur veten e ngre mbi veten
Të tjerët poshtë vetes i ve
Kur natës masturbon me të keqen
Dhe ditës bastardët i pjell
Je nisur udhës për në ferr.
Kur të ndodhë ajo që do ndodhë
Dhe Zotit mëshirë t’i kërkosh
Zoti si populli do të gjykojë
Dhe populli do vendosë si Zot.
“”””””””””””””””””””
HAJDUTËT
Iu “fala” hajdutëve qiranë e shtëpisë
Ata nga gëzimi më ftuan për drekë
Dhe ashtu të babëzitur hëngrën e pinë
Ndërkohë qiradhënësi trokiti në derë.
Unë mblodha thërrimet e drekës mistike
Zotit ju luta për një tjetër thagmë
Qiradhënësit t’i ngjanin me euro thërrimet
Ndërkohë hajdutët i ftova për darkë.
Ju “fala” pasurinë që kisha dhe s’kisha
Shtëpinë ta zbraznin deri në boshësi
Pastaj murg u vesha, manastirit mbrita
Të laja mëkatet e hajdutëve të mi.
“”””””””””””””””””
Në s’ndodh…
Në s’ndodh diçka në mbrëmje
Dhe gjumit humb në gjumë
Unë prapë të kam në mendje
Një ëndërr shtoj më shumë.
Në s’ndodh diçka mëngjesit
Dhe zgjimit me nxitim
Unë prapë s’i ndahem qejfit
Qoftë puthje, përqafim.
S’kanë ku të venë netët
Mëngjeset s’kanë ku venë
Veç shtojnë më shumë epshet
Që bëjnë sikur flenë.
Më prit ashtu përgjumur
Më prit ashtu dhe zgjuar
Ta kthejmë çdo çast të humbur
Në qejf të dyfishuar.
