“”””””””””””””””””””””””””””””””””””
Mikes time.
Sa larg fati më ka hedhur
e ti dritë ne syté e mi ,
nuk kërkova asgjë tjetër,
vetëm ténden dashuri.
Se durova dot vetminë ,
zemra dhemb e rénkon,
besa jonë për dashurinë,
gjersa të shuhem nuk ndryshon.
Veç njé gjë dua të them,
shiko yjet qeté ,qeté ,
hénén që ndriçon mbi valé,
si një disk noton ne deté.
Mos me thuaj se s’té dua,
se fryma mue mé ndalon,
aty mbrenda zemrës time,
gjaku zien dhe pulson.
Mos ma zbeh ti dritén time,
aty thellë në gjoksin tim ,
kur udhtoj larg ndër mendime,
si një yll në fluturim.
Ëmbël puthjet kur mi dhe ,
nëpër muzg e néper naté,
edhe héna përmbi re,
nxori kokën atje lart.
Porsi gjurmët përmbi réré,
mos té tretet trupi im,
ndaj mé duaj dhe njéheré,
me jep një puthje a përqafim.
“””””””””””””””””””””””””””””””””
Poetit Ali Podrimja
Qyteti i Madh né pikéllim,
derdhé loté e trishtim ,
peréndité e morén atje lart ,
ne poezi me té bukurin varg .
Lajmi gjeré né qiell u pérhap,
mori dhené né çdo hap ,
ne Lodève e Paris atje larg ,
loté qé rrillnin né çdo prag .
Tek trupi i tije ,
njeréz i kalonin per brinjé,
me duar te dridhura ,
léshonin lule
mbi parajsa té hidhura .
Shpirtra te gjunjézuar,
me dhimbjen mbajné zi,
né heshtje ,ju kumbojne
kémbanat e djeshme .
Pérse e thirrén askush se di ,
ndoshta dhe né parajsé,
lexonin poezi ,
Zoti e kish thirré si njé Gjeni .
Apostujt pér vehte e zgjodhén,
E moren ne njé qiell tjetér,
mijrà zemra e percollén,
ne mendje dhe né letér.
Lamtumiré
dhe éndérrés i tha
poezia pyeste vehten ,
si iku dhe mé la.
Poezia i dha dorén,
pérjeté po ndahej,
loti nuk e priste lotin,
ralla dot nuk mbahej.
Flakén e dhimbjes ta shuante,
Lum Lumin ta zgjonte nga gjumi ,
se zemra ish tharé,
Ish çaré ,sikur i kish réne plumbi .
Atje ne Notre Dame ,
fjeti até nate ,
shpirti i tije iku qiejve,
drité, léshonte si yll i zjarrté.
Ne drité te qirinjéve,
shkrihej malli i pafat ,
e qirijté pikonin dhimbjen ,
e heshtur pérmbi shtrat .
“”””””””””””””””””””””””””””
Ndjenjë.
Ka vite që bashkë ,nuk jemi paré,
Ndoshta ti ,asgjë nuk ndjen,
ti vlenë për mu, sa një thesaré,
né gjakun tim , përherë ti zien.
Kur vijë atje ,mendoj për ty ,
té shoh diku.rrugës sé gjaté,
në tokë ,né qiell ,si nje dritë ‘
të pres mbi duar ,si yll i zjarrtë .
Në mos pranosh ti, té mé flasësh,
dhe kokén poshté, ti mos e varé,
né zemér thellé ,do mé godasésh ,
veç njé buzéqeshje, dua të marr.
Po z’gjeta vend ,me ty té ç’mallem,
do gjejë ndër fusha ,si dikur
një vend të fshehur ,diku né male,
të shuaj etjen, qé s’shuhet kurr.
Né gjetsha lule, atje do mbledhé,
ndër livadhe e kodra ,pa mbarim ,
petalet trupit, do ti hedhé,
té marr një puthje ,a përqafim.
Nuk dua te ndahem, as té iké
ti kaq e bukur, vjen nga larg ,
zjarrin të lutem ,mos ma fik,
le te digjem mbrénda, pak nga pak.
“”””””””””””””””””””””””””
Vajza Dardane .
Ty Vajze Dardane te njoha ne bregdeté ,
si nje fllad erdhe mbi reren e nxehte ,
ne driten e yjeve notoje mbi vale ,
here si mjelme e here si pulbardhé.
E bardhe si bora ishte dardanja ,
syte si qielli te kalter i kish
,deti ngjyre blu ku notonte héna ,
me ngjante me dardanen e bukur serish .
Kur malli shfryné ne nje tjeter qiell,
ti Vajze Dardane kéthehu Arberise ,
Dallgé e Adriatikut né krahe do te sjellé ,
plaget ti sheron eré e lirisé.
Perballé teje qendron horizont i vetmuar ,
dhe drité e diellit qé shuhej ngadalé,
deti si ne vaj krejt i mbuluar ,
si nje zjarr ma mbeshtolli trupin mbi valé.
Dhe kur té kéthehesh prapé ndonjeheré
enderrat qé thurem mos mi harro ,
dhe drité e henes qiellit kur te bjeré ,
ndalu detit dhe mes dallgesh eja mè perqafo .
