Ndjenjë ndryshe
Të pashë me sy tjetër, atë të dashurisë.
Të preka ndryshe, me dorën e ndjenjës.
Të kapa dorën, me vezullimën e syrit.
Të putha syrin, me zjarrin e shpirtit.
Të preka buzën, me dorën që dridhej.
E ndjeva zemrën që ndryshe të rrahu.
Përulur ndjenjës deri në adhurim.
Në natën e gjatë hëna së largu
u bë dëshmitare e të bukurit përjetim.
“”””””””””””””
Të dua poezi!
Ca shkronja kërkoj nga alfabeti i zemrës.
Për dëshirën që hesht, pandalur të shkruaj.
Të ndjek poezinë udhëve e brigjeve të jetës,
duke mbajtur në sy një pishtar të pashuar.
Thellësive të shpirtit ngadalë të zgjoj ndjenjën.
Butësisht me mjaltin e fjalës ta ëmbëlsoj.
Së bashku të ecim mbi gurët e shtigjet e jetës.
Me artin e vargjeve, poezinë të lartësoj.
E të mos frikësohem nga dallgë, tërmet a vullkan.
Stuhitë ti mposht, kur t’më godasin në sy.
Të mblidhen shkronjat, të bëhen karvan.
Bukurinë e jetës ta shndërroj në poezi.
“””””””””””””
Fajtorë, pa faj!
Në fund të vjeshtës, një ditë në dhjetor,
kur trishtueshëm dimri po hidhte rrënjë.
Rrinte strukur dielli si lulja në dëborë.
Në ditët e zymta e netët pa hënë.
Nuk e di mëkatin, dënimin në embrion.
Në momentin e ngjizjes a në të tijin krijim.
Bota mjerisht u pushtua me koronë.
Globi u burgos, mbyllur në izolim.
Fillimisht dëgjuam ca pëshpëritje frike.
Nga virus korona toka po mbulohet.
Njerëzimi zbaton shumë rregulla e ligje.
Të zhduket ligësia, bota të qetësohet.
Të na dënojê kërkon, si fajtorë, pa faj.
Për shpirtrat e lirë nuk ka burgje jete.
Shtriji krahët qetësi e mbulo çdo skaj.
Të gëzojmë të gjithë, nga foshnjat në djepe.
“””””””””””””””””
Lërmë të dehem në sytë lozonjarë
ku lozin dallgët e deti qesh.
Të vij si princ në supin e bardhë
me hapin diellor përmes resh.
Më lër të prek buzën e njomë
nektar lulesh mbushur me vesë.
Të zgjohet ëndrra si mali me borë
kur rrezja e diellit zbret në mëngjes.
Lermë të zhytem në det magjie
dallgët si serfist t’i sfidoj.
Përkrah teje, o kapitene dashurie
në oqeane ëndrrash të lundroj.
“”””””””””””””””””””
Lule e rrallë!
Nga ballkoni i bardhë mes vazosh plot lulëzim,
me aromë dehëse mbushen flokë, duar e sy.
Në petalet që më buzëqeshin në çdo ledhatim,
marr buqeta falenderimi që kanë mbirë aty.
Karafili i bardhë me vello nusërie veshur,
me ditën më të bukur të vajzërisë më ngjan.
Më sjell ngjyrën e mirësisë të buzëqeshur,
dashurinë me aromën dehëse më të rrallë.
Karafili i kuq në dritare hedh të ëmblin shikim,
petalet më shumë hap, pas çdo vaditjeje a pikëz ujë.
Mbushet dhe qielli me mirënjohje e ngazëllim,
kur mbillet mirësia në parcela jete, pa bërë bujë.
Karafili blu butësisht ngjyrën qiellit ia ka marrë,
aromë lumturie mbledh nga larg në kaltërsi.
Me rrënjë e gjethe të kultivojmë dashuri të paanë,
të vijë në tokë me rrezet e diellit si mrekulli.
