Prof:Xhahid Bushati

– Një ese e mbushur me dhimbje, lot dhe krenari –

Sot (dt. 20.09.2026, ora 13.00) u nda nga jeta një librar i kulturuar dhe i ditur që gjithë jetën e lidhi me librarinë dhe librin. Ai quhej Shpëtim Bala. Ishte “shpëtimtari” i librave. E përcollëm në varrezat e qytetit: i vëllai Luli, të afërm të familjes dhe shumë miq e shokë. Po përmend: Yllin, Arjanin, Ilirin, Lutfiun, Ilirjanin, Nana Dritën, Adnandin, Lorencin, Fikretin, Xhahidin… etj., etj.

Sot u nda nga jeta një njeri që e kishte lidhur gjithë jetën e tij me librin. Një librar i kulturuar, i ditur, i përkushtuar, për të cilin libraria nuk ishte thjesht një vend ku shiteshin libra, por një shtëpi e dijes, e kujtesës dhe e takimit njerëzor. Prandaj, në ditën e ikjes së tij, nuk është vetëm familja që ndien boshllëkun e madh të humbjes. Është edhe libri. Është lexuesi. Është qyteti.

Ka njerëz që punojnë me librin dhe ka njerëz që jetojnë me librin. Ai i përkiste kësaj të dytës. Për të, libri nuk ishte një objekt që vendosej në raft, me një çmim në kapak. Ishte një botë që duhej njohur, kuptuar dhe, mbi të gjitha, dashur. Libraria ishte vendi ku ai e ushtronte këtë dashuri çdo ditë. Se, një librar i vërtetë nuk është thjesht tregtar i librit. Ai është, në një kuptim të bukur të fjalës, udhërrëfyes i leximit. Ai e njeh librin, autorin, botimin, temën, moshën e lexuesit dhe, shpesh, edhe nevojën shpirtërore të atij që hyn në librari. Një lexues mund të vinte duke kërkuar një libër dhe të largohej me një tjetër, sepse librari dinte t’i thoshte: “Lexoni edhe këtë.” Dhe pas kësaj këshille të thjeshtë mund të fillonte një miqësi e gjatë me një autor, një vepër apo një botë të tërë letrare. Kjo është arsyeja pse disa librari bëhen pjesë e kujtesës së qytetit. Aty nuk hyjnë vetëm blerësit. Hyjnë nxënës, mësues, prindër, shkrimtarë, studiues, lexues të rinj e të vjetër. Dikush kërkon një roman. Dikush një libër për fëmijë. Dikush pyet për një autor. Dikush tjetër thjesht ndalet për të biseduar për letërsinë. Dhe librari, me kulturën e tij, bëhet një lloj bibliotekari i rrugës, një kujdestar i vogël i kulturës së përditshme. Prandaj sot, kur ai nuk është më aty, libraria nuk është më e njëjta. Mund të jenë aty raftet. Mund të jenë aty librat. Mund të jetë aty dera, banaku, vitrina, aroma e veçantë e faqeve të reja. Por mungon zëri i tij. Mungon dora e tij që merrte një libër nga rafti. Mungon fjala e tij për një autor. Mungon ai komunikim i veçantë që e kthente një blerje të zakonshme në një takim kulturor. Dhe këtu lind një mendim i dhimbshëm: – Në pikëllimin e librit, edhe lexuesit, edhe qyteti u ndienë të pikëlluar. Sepse libri ka edhe ai kujtesën e vet. Ai “mban mend” duart që e kanë prekur, sytë që e kanë lexuar, njerëzit që e kanë dashur. Një librar i përkushtuar bëhet pjesë e kësaj kujtese. Ai është ndër ata njerëz që qëndrojnë në heshtje midis autorit dhe lexuesit, midis librit dhe jetës. Në këtë kuptim, humbja e një librari të tillë është edhe një humbje e vogël për kulturën e qytetit.

Qytetet nuk ruhen vetëm nga ndërtesat, monumentet dhe emrat e rrugëve. Ato ruhen edhe nga njerëzit që u japin atyre frymën kulturore. Një librari e vjetër, një bibliotekë, një teatër, një shkollë, një kafene ku janë mbledhur shkrimtarë e lexues, një dyqan libri ku breza të tërë kanë kërkuar veprat e tyre të dashura – të gjitha këto janë pjesë e kujtesës së një qyteti. Dhe librari i ditur është një nga ata njerëz që, pa bërë zhurmë, ndërton këtë kujtesë. Ai mund të mos ketë shkruar romane. Mund të mos ketë botuar libra. Mund të mos ketë qenë në qendër të vëmendjes publike. Por ai ka ndihmuar që librat të gjejnë lexuesit e tyre. Ka ndihmuar që një fëmijë të zbulojë librin e parë. Ka ndihmuar një të ri të gjejë autorin që do ta shoqërojë gjatë jetës. Ka ndihmuar një lexues të rikthehet te një vepër e harruar. Në mënyrën e vet, ai ka marrë pjesë në historinë e leximit të qytetit. Ndoshta kjo është një nga format më të bukura të shërbimit ndaj kulturës: të bësh që libri të mos mbetet i heshtur në raft.

Sot ai u nda nga jeta, por librat që kaluan nëpër duart e tij vazhdojnë të jetojnë. Ata do të vazhdojnë të hapen, të lexohen, të dhurohen, të vendosen në biblioteka shtëpish. Dhe në kujtesën e shumë lexuesve do të mbetet një figurë që lidhet pazgjidhshmërisht me librin. Kështu, vdekja e një librari të kulturuar na bën të mendojmë edhe për jetën e librit. Libri jeton kur lexohet. Jeton kur rekomandohet. Jeton kur një prind ia jep fëmijës. Jeton kur një mësues ia sugjeron nxënësit. Jeton kur një librar e nxjerr nga rafti dhe thotë: “Ky është një libër që duhet ta lexoni.” Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron trashëgimia e tij më e çmuar: ai nuk shiti vetëm libra; ai ndihmoi që libri të udhëtonte nga rafti drejt shpirtit të lexuesit.

Sot libraria mund të duket më e heshtur. Raftet mund të jenë po aty, por një zë mungon. Një njeri mungon. Një kujtesë njerëzore është larguar. Megjithatë, libri nuk do ta harrojë. Sepse njerëzit që ia kushtojnë jetën librit nuk largohen plotësisht. Ata mbeten në kujtesën e atyre që i kanë takuar, në historinë e librarisë, në kujtimet e lexuesve dhe, mbi të gjitha, në vetë kulturën që kanë ndihmuar të përcillet. Prandaj sot nuk u nda nga jeta vetëm një librar. U mbyll një kapitull i vogël, por i rëndësishëm, i jetës kulturore të qytetit. Dhe qyteti, ashtu si libri, di të mbajë mend.

Le të mbetet emri dhe kujtimi i tij aty ku ai e kaloi jetën: mes librave, mes lexuesve, mes fjalës së shkruar. Sepse disa njerëz e kanë fatin e bukur që, edhe pasi largohen nga kjo botë, vazhdojnë të jetojnë në vendin ku kanë shërbyer me përkushtim. Ai do të jetojë në kujtesën e librarisë. Do të jetojë në kujtesën e lexuesve. Do të jetojë në kujtesën e qytetit. Dhe do të jetojë në heshtjen e bukur të librave që dikur i deshi dhe ua dha të tjerëve.

Librari që u bë pjesë e kujtesës së qytetit

Ka njerëz që ikin nga jeta dhe lënë pas emrin e tyre. Ka të tjerë që lënë pas një vepër. Ka edhe nga ata që, pa shkruar libra, pa ngritur monumente e pa kërkuar kurrë vëmendjen e të tjerëve, bëhen vetë pjesë e kujtesës së një qyteti. I tillë ishte Ai.

Sot u nda nga jeta një librar i kulturuar dhe i ditur, një njeri që gjithë jetën e lidhi me librarinë dhe me librin. Për vite e vite ai qëndroi pranë librave, por në të vërtetë qëndroi pranë njerëzve: pranë lexuesve, fëmijëve, të rinjve, mësuesve, prindërve, studiuesve, të gjithë atyre që kërkonin në një libër diçka më shumë se fjalët e shtypura në letër. Ai e dinte se libraria nuk është vetëm një vend ku shiten libra. Libraria është një hapësirë ku takohen njerëzit me dijen. Është vendi ku një fëmijë mund të zbulojë librin e parë të jetës. Ku një i ri mund të gjejë autorin që do ta shoqërojë për shumë vite. Ku një prind kërkon një libër për fëmijën e vet dhe merr, bashkë me të, edhe një këshillë. Ku një lexues i vjetër rikthehet për të kërkuar një vepër që e ka dashur dikur. Ku emrat e autorëve, titujt dhe kujtimet krijojnë një botë të përbashkët. Dhe në qendër të kësaj bote ishte librari.

Ai nuk shiste vetëm libra…

Kjo është ajo që ndoshta do të kuptojmë më mirë tani që ai nuk është më. Një librar i vërtetë nuk është thjesht ndërmjetësues i një libri nga botuesi te blerësi. Ai është ndërmjetësues i librit me shpirtin e lexuesit. Ai duhet ta njohë librin që rekomandon. Duhet të dijë të dallojë moshën, shijen, interesin, formimin e lexuesit. Duhet të ketë kulturë, durim dhe dashuri për atë që bën. Dhe ai i kishte këto. Prandaj shumë njerëz nuk do ta kujtojnë vetëm si atë që u shiste një libër. Do ta kujtojnë si njeriun që u tha ndonjëherë: – “Lexoje këtë.” Dy fjalë të thjeshta, por që mund të ndryshojnë jetën e një lexuesi. Sepse ndonjëherë një libër i rekomanduar në momentin e duhur bëhet pjesë e përhershme e jetës së njeriut.

Libraria si kujtesë e qytetit

Çdo qytet ka kujtesën e vet. Ajo nuk ndodhet vetëm në arkiva. Nuk ruhet vetëm në dokumente, fotografi, monumente e ndërtesa të vjetra. Kujtesa e qytetit jeton edhe në njerëzit që kanë shërbyer për të. Një mësues i vjetër. Një bibliotekar. Një botues. Një shkrimtar. Një artist. Një librar. Të gjithë ata janë pjesë e një historie që shpesh nuk shkruhet në librat zyrtarë, por që jeton në kujtesën e njerëzve. Edhe libraria ku ai punoi ishte pjesë e kësaj kujtese. Sa breza kanë kaluar aty? Sa libra kanë dalë prej rafteve të saj? Sa fëmijë kanë hyrë aty për herë të parë me sytë plot kureshtje? Sa prindër kanë pyetur për një libër? Sa mësues kanë kërkuar një vepër? Sa lexues kanë diskutuar për një autor? Sa njerëz kanë hyrë për një libër dhe kanë dalë me një kujtim? Tani, kur ai nuk është më, të gjitha këto marrin një kuptim tjetër. Libraria bëhet arkiv i gjallë i kujtesës së tij. Çdo raft, çdo libër, çdo cep i saj mund të ketë një histori.

Në pikëllimin e librit…

Ndoshta mund të thuhet se sot edhe libri është në zi. Jo në kuptimin njerëzor të fjalës, por në një kuptim simbolik. Sepse ai ishte një nga njerëzit që i shërbeu librit. Dhe kur largohet një njeri që e ka dashur librin gjatë gjithë jetës, duket sikur në heshtjen e librarisë krijohet një boshllëk i veçantë. Librat janë ende aty. Por mungon njeriu që i njihte. Mungon zëri që fliste për ta. Mungon dora që i merrte nga rafti. Mungon kujtesa e atij që dinte se cili libër mund t’i përshtatej cilit lexues. Kështu, në pikëllimin e librit, edhe lexuesi dhe qyteti ndihen të pikëlluar. Sepse humbja e tij nuk është vetëm humbje familjare. Është edhe një humbje e asaj bote të heshtur kulturore që ndërtohet me vite dhe që kuptohet plotësisht vetëm kur mungon.

Njeriu që lidhi brezat me librin…

Ka edhe një aspekt tjetër të bukur të figurës së tij. Ai nuk ishte vetëm pjesë e kohës së vet. Ai ishte pjesë e lidhjes së brezave. Një librar sheh në të njëjtën ditë fëmijën që kërkon një përrallë, adoleshentin që kërkon një roman, studentin që kërkon një vepër studimore, prindin që kërkon një libër për fëmijën dhe të moshuarin që kërkon autorin e rinisë së tij. Në këtë mënyrë, libraria bëhet një vend ku takohen moshat. Dhe librari bëhet dëshmitar i këtij takimi. Ai sheh se si ndryshojnë shijet, brezat, botimet, temat, mënyrat e leximit. Por sheh edhe diçka që nuk ndryshon: nevojën e njeriut për librin. Kjo është një trashëgimi e madhe.

Çfarë mbetet pas një librari?

Mbeten librat. Mbeten kujtimet. Mbeten lexuesit. Mbeten bisedat. Mbeten rekomandimet. Mbeten ata që, shumë vite më vonë, mund të thonë: – “Ky ishte libri që më këshilloi ai.” Dhe ndoshta kjo është një nga mënyrat më të bukura për të mbijetuar në kujtesën e njerëzve. Jo përmes një monumenti prej guri, por përmes një libri që vazhdon të lexohet. Në fund të fundit, çfarë mund të kërkojë më shumë një njeri që e ka dashur librin sesa të vazhdojë të jetojë në jetën e librave?

Një qytet nuk duhet t’i harrojë njerëzit e librit…

Ndoshta kjo ikje duhet të na bëjë të mendojmë edhe për diçka tjetër. Qytetet duhet të dinë t’i ruajnë njerëzit që kanë ndërtuar jetën e tyre kulturore. Sepse kujtesa kulturore nuk krijohet vetëm nga emrat e mëdhenj. Ajo krijohet edhe nga njerëzit e heshtur. Nga ata që çdo mëngjes hapin derën e librarisë. Nga ata që vendosin librat në rafte. Nga ata që njohin autorët. Nga ata që këshillojnë lexuesit. Nga ata që presin me durim një fëmijë që kërkon librin e tij të parë. Këta njerëz janë punëtorët e heshtur të kulturës. Dhe kur njëri prej tyre largohet, qyteti humbet një pjesë të kujtesës së vet. Prandaj kujtimi i tij nuk duhet të mbetet vetëm në dhimbjen e kësaj dite. Ai mund të mbetet edhe në një libër të rekomanduar, në një lexues të ri, në një fëmijë që zbulon magjinë e leximit, në një librari që vazhdon të hapë dyert. Sepse kështu vazhdon jeta e librit…

Në vend të një lamtumire

Sot mund t’i themi lamtumirë njeriut. Por nuk mund t’i themi lamtumirë librit. Dhe ndoshta kjo është ngushëllimi më i madh. Ai iku, por librat mbetën. Ata do të vazhdojnë të hapen. Do të vazhdojnë të lexohen. Do të vazhdojnë të dhurohen. Do të vazhdojnë të udhëtojnë nga një dorë në tjetrën, nga një brez te tjetri. Dhe diku, në kujtesën e një lexuesi, do të mbetet edhe ai. Një librar i kulturuar. Një njeri i ditur. Një mik i librit. Një njeri që e kuptoi se t’i shërbesh librit do të thotë t’i shërbesh kujtesës, dijes dhe njeriut. Sot u nda nga jeta ai. Sot u pikëllua familja e tij. Sot u pikëlluan lexuesit. Sot u pikëllua libraria. Dhe, në një mënyrë të heshtur, u pikëllua edhe qyteti. Por nesër, kur një lexues të hapë një libër dhe të nisë të lexojë, jeta do të vazhdojë. Dhe ndoshta, mes rreshtave, do të duket për një çast edhe kujtimi i atij njeriu që gjithë jetën ia kushtoi librit. Sepse disa njerëz nuk vdesin plotësisht: ata mbeten aty ku kanë dhënë dashurinë e tyre më të madhe. Ai mbeti te libri. Mbeti te libraria. Mbeti te lexuesi. Mbeti në kujtesën e qytetit.

Lamtumirë, Shpëtim Bala – Timi i librave!

Shkodra humbi një njeri të kujtesës së saj kulturore. Sot Shkodra u zgjua me një mungesë. Në pedonalen e saj mungon një fytyrë e njohur, një zë i dashur, një buzëqeshje që për vite me radhë ishte bërë pjesë e jetës së qytetit. Mungon Shpëtim Bala. Mungon Timi i librave. Në moshën vetëm 57-vjeçare, ai u nda nga jeta, duke lënë pas jo vetëm dhimbjen e familjes, të afërmve dhe miqve, por edhe një boshllëk te shumë prej atyre që e njohën në Librarinë Universitare të Shkodrës. Lajmet e publikuara sot e kujtojnë pikërisht si njeriun që, për vite, e kishte kthyer librarinë në një vend takimi me dijen dhe me lexuesin.

Ka njerëz që punojnë në një vend. Ka edhe njerëz që, me kalimin e viteve, bëhen pjesë e vetë vendit. Timi ishte nga këta. Libraria Universitare nuk ishte vetëm vendi ku ai punonte. Ajo u bë hapësira ku ai la gjurmën e tij njerëzore e kulturore. Për shumë shkodranë, kujtimi i librarisë do të lidhet edhe me kujtimin e tij. Dhe kjo është një trashëgimi e veçantë.

Timi nuk ishte vetëm librashitës…

Një librashitës mund të të japë një libër. Një librar i vërtetë mund të të japë një arsye për ta lexuar atë libër. Kjo ishte magjia e Tim-it. Ai dinte të komunikonte me lexuesin. E njihte librin dhe, mbi të gjitha, e kishte kthyer dashurinë për të në mënyrë jetese. Një prej kujtimeve që po qarkullon sot për të lidhet me pyetjen e thjeshtë që u drejtonte njerëzve: “Çfarë libri po kërkon?” Sa domethënëse është kjo pyetje! Jo: – “Çfarë do të blesh?” Por: – “Çfarë libri po kërkon?” Midis këtyre dy pyetjeve ka një botë. Në të parën është shitja. Në të dytën është lexuesi. Dhe Timi dinte ta shihte lexuesin.

Një njeri që i njihte librat dhe njerëzit

Në një librari të vërtetë nuk mjafton të njohësh titujt. Duhet të njohësh edhe njerëzit. Duhet të kuptosh se çfarë kërkon një fëmijë, çfarë kërkon një i ri, çfarë kërkon një prind, një mësues, një studiues apo një lexues që ka ardhur të gjejë një libër të harruar prej kohësh. Timi e kishte këtë dhunti. Prandaj libraria nuk ishte një hapësirë e ftohtë tregtare. Ishte një vend takimi. Takim me librin. Takim me autorin. Takim me lexuesin. Takim me dijen. Dhe, mbi të gjitha, takim me një njeri që e kishte bërë librin pjesë të përditshmërisë së tij.

Sa breza kaluan pranë tij!

Kjo është ndoshta një nga gjërat më të bukura që mund të thuhet për një librar. Fëmijët rriten. Të rinjtë bëhen prindër. Prindërit plaken. Por libri vazhdon të kalojë nga një brez te tjetri. Dhe librari është dëshmitar i këtij udhëtimi. Kështu ndodhi edhe me Timin. Për vite me radhë ai pa breza lexuesish. Njerëz që dikur hynin në librari si fëmijë, u kthyen më vonë si të rritur. Disa prej tyre u rikthyen me fëmijët e tyre. Ai ishte aty. Me një libër. Me një autor. Me një këshillë. Me një bisedë. Dhe kështu, pa e kuptuar, u bë pjesë e historisë personale të shumë njerëzve. Një shkrim përkujtimor i publikuar sot e përshkruan pikërisht këtë vazhdimësi brezash rreth tij.

Kur qyteti humbet një nga fytyrat e veta

Shkodra është një qytet që di ta ruajë kujtesën. Ka qytete ku njerëzit kalojnë dhe harrohen. Shkodra ka një mënyrë të veçantë për t’i mbajtur njerëzit e vet në kujtesë. Timi ishte një nga ata njerëz. Ndoshta jo sepse mbajti një detyrë të madhe publike. Jo sepse kërkoi të ishte në qendër të vëmendjes. Por sepse ishte aty çdo ditë. Në të njëjtin vend. Mes librave. Mes njerëzve. Mes bisedave. Mes jetës së qytetit. Dhe ndonjëherë pikërisht këta njerëz janë më të rëndësishëm për kujtesën e një qyteti. Sepse qyteti nuk përbëhet vetëm nga monumentet. Qyteti përbëhet edhe nga fytyrat e tij. Nga zërat e tij. Nga njerëzit që i kemi parë për vite në të njëjtin vend dhe që, pa e kuptuar, i kemi bërë pjesë të përditshmërisë sonë.

Sot libraria duket ndryshe…

Sot mund të hysh në Librarinë Universitare. Librat janë aty. Raftet janë aty. Faqet vazhdojnë të presin lexuesit. Por një gjë mungon. Timi. Dhe papritur kuptojmë se edhe hapësirat kanë kujtesë. Një banak mund të jetë thjesht një banak. Por nëse pas tij ka qëndruar për vite një njeri i dashur, ai bëhet kujtim. Një raft mund të jetë thjesht një raft. Por nëse prej tij janë marrë me mijëra libra nga duart e të njëjtit njeri, ai bëhet pjesë e historisë së tij. Një derë librarie mund të hapet përsëri nesër. Por ajo do të hapet mbi një mungesë. Dhe ndoshta dikush do të hyjë e do të mendojë: – “Po Timi ku është?”

Në pikëllimin e librit…

Është një metaforë që sot më duket e pashmangshme: – Në pikëllimin e librit, u pikëllua edhe lexuesi. Dhe në pikëllimin e lexuesit, u pikëllua Shkodra. Sepse Timi nuk ishte vetëm pranë librit. Ai ishte një nga ata njerëz që e bënin librin të afrohej te njeriu. Një libër i mbyllur në raft hesht. Por një librar i ditur e hap atë heshtje. Ai të flet për autorin. Të tregon për veprën. Të sugjeron një titull. Të ngjall kureshtjen. Dhe kështu libri fillon të jetojë. Timi ishte një nga këta njerëz. Ai i bënte librat të flisnin.

Një monument që nuk ndërtohet me gur…

Çfarë monumenti mund t’i ngremë një njeriu të tillë? Ndoshta nuk ka nevojë për gur. Monumenti i tij është në kujtesën e lexuesve. Është te libri që dikush bleu me këshillën e tij. Është te fëmija që zbuloi një autor. Është te i riu që gjeti një roman. Është te mësuesi që kërkoi një vepër. Është te lexuesi që do të rikthehet një ditë në atë librari dhe do ta kërkojë me sy. Dhe ndoshta, për një çast, do të dëgjojë në kujtesë pyetjen e tij: – “Çfarë libri po kërkon?” Kjo pyetje do të vazhdojë të jetojë. Dhe bashkë me të do të jetojë edhe Timi.

Shkodra nuk duhet ta harrojë…

Ka njerëz që qyteti duhet t’i ruajë me kujdes në kujtesën e vet. Jo vetëm emrat e mëdhenj të historisë dhe kulturës. Edhe njerëzit e heshtur. Ata që punojnë çdo ditë. Ata që u shërbejnë njerëzve. Ata që i japin qytetit një fytyrë njerëzore. Të tillë ishin edhe njerëzit e librit. Dhe Timi ishte një prej tyre. Prandaj kujtimi i tij meriton të mbetet i lidhur me atë që ai deshi më shumë: – Librin. Jo vetëm me vdekjen. Por me jetën që ai ndihmoi të përcillej përmes leximit.

Lamtumirë, Timi i librave!

Shpëtim Bala u largua shumë herët. 57 vjet janë pak për një jetë. Por ndonjëherë jeta matet jo vetëm me vitet që jetojmë. Matet edhe me gjurmët që lëmë. Dhe Timi la gjurmë. Në familje. Te miqtë. Te lexuesit. Në librari. Në pedonalen e Shkodrës. Në kujtesën e qytetit. Ai do të mungojë. Por librat do të jenë aty. Dhe kjo është një ngushëllim i madh. Sepse librat janë një nga format më të bukura të pavdekësisë njerëzore. Ata mbeten. Ata kalojnë nga dora në dorë. Nga brezi në brez. Dhe bashkë me ta kalon edhe kujtimi i atyre që i deshën.

Lamtumirë, Shpëtim Bala! Lamtumirë, Timi i librave!

Shkodra sot humbi një njeri të saj. Libraria humbi një nga njerëzit e saj. Lexuesit humbën një mik të librit. Por libri nuk të humbi plotësisht. Sepse ti mbete aty ku ke jetuar gjithë këto vite: – Mes librave, mes lexuesve dhe në kujtesën e qytetit.

Dhe kur nesër dikush të ndalet para një libri në Librarinë Universitare – Shkodër, le të kujtojë njeriun që për vite me radhë e priti me dashamirësi dhe i tha: – “Çfarë libri po kërkon?”

Ndoshta kjo do të jetë një nga mënyrat më të bukura për të të thënë përgjithmonë: – Faleminderit, Tim-i!

Shkodër, më 20.09.2026 ( Xhahid Bushati )