Shkruar nga NEXHIP ONJEA
NËNË!
Vec dimrave te ashpra te Fushebardhes,
provove rruges dhe “dimra” te tjere,
por zemra te mbeti si lulja e dardhes,
shpirti te mbeti- kater stine pranvere.
O Nene! Me thuaj, ku e gjete fuqine,
qe udhet e jetes, t’i mbushje me kenge,
si munde te mbaje gjalle dashurine,
kur te qasej prane cdo hall i rende?
O bir! Jetes kerkoja, pse s’fal asgje,
veco te miren, ne cdo hap qe hedh,
edhe te keqes foli me zë,
por lere jetime, rrugeve te bredh.
“””””””””””””””””””””””
PYLLIT I VDIQ LUANESHA
O “Trimoshe”, “ballelare”,
ç’i bere trimat me palle,
qe merrnin plumbin ne balle,
thuaj , ku t’i gjejme valle?
Ti qe diten beje nate,
eja kur do na vish prape,
te na grish’ e besh sallate,
ashtu sic e ke zanat.
Si ulkonje e uritur,
mjergullash duke bertitur,
foshnjat djepesh lebetitur,
t’i tromaksesh pa u rritur.
Tani zeri te eshte mekur,
s’ka pershesh me buk’ te thekur,
“luani” i pyllit ka vdekur,
s’ben dot komande nje lepur.
Ç’i bere ato lezete,
kur te thoshnim lepe-peqe,
na jepje uje dhe bureqe,
hera heres dhe dufeqe.
Pse moj na preve ne bese,
na le shkrete e te pa shprese,
ishim balli i kopese,
mbetem si kerminj pa vesë.
