“””””””””””””””””””
Mbrëmje!
O Poradec, qyteti im, parajsë tokësore,
Po çjanë këto bukuri magjie, përallore,
Që buisin, gjith shkëlqim e shpërthim,
Nga ti, e futen drejt, mu në shpirtin tim.
Pa shih, mbrëmja vjen ngadalë, nusëruar,
Bregut valëzat, kërcejnë vargëzuar,valëzuar,
Veshur fustane bardhëlluar, gjith afsh,
Tunden tantellash,qëndisur fllosh, mëndafsh.
Tandella endur, nga hëna me drita argjenduar.
Pa shih, hëna hedh shi dritash, valëve vallzuar,
Cërka stërkalash, sumbulla rrumbullake ndriçuar.
Stërkala perlash, xhevaire bregut zbukuruar.
Përplasen, gajasen,perlat e xhevairët fërkuar,
Pa dëgjohet një melodi, si nga qielli shenjtëruar
Një melodi e ëmbël, e qetë…oh e padëgjuar,
Një melodi nanuritëse, drithëruese si ninullë,
Ku dhe ëngjëjt e urtë, e dëgjojnë ulur mbi re,
Ninullë nomatitëse ku qyteti bie në gjumë, fle,
Vashat,djelmoshat mes ëndërimesh dashurish,
Humbin kapitur në gjumë, në parajsa perëndish.
16/10/2021 RSH