POEZI
NGA
RAMË SMAJLAJ
PIKËLLIMI
Sot jam në pritje
mjerisht për ngushëllime
kur vdesin të mjerët
atëherë u thurin lavdime.
E unë sillem e sillem
me trazimet e shpirtit
se i huaj jam në këtë dhe
ah, sa mallë të kam fole.
Sa Alpe të bukura që ke
me tokë homusi pjellore
me sistem uitjesh e më shumë njerëzore
peisazh ,o sa të bukur ke.
Dhe larja me lotë,edhe pak
ti buzëqeshjen vjedhur ma ke
e vizitorët më kujtojnë
pse kjo shtëpi pa zot mbet.
Jo, të zotin e saj,ja kanë tha krahët
tretur rrugëve pa orbitë
se qingji i turbullojka ujin ,ujkut
dhe asgjë në jetë si ka mbetë.
Dhe jeta shkruhet largë
përkundër dëshirës pa ironi
e ti ,ti gëzfosh tri e unë asnjë
por bota ka mësuar tuajën dhelpëri
si dashurisë që i bëre kufi.
Dhe kështu ku jam
po i lutëm zotit për një ditë të re
me shpresë e pa meri
me përveloj ky mall mërgimi.
E ju sot më kujtoni
me të dashurit e mi
sikur të isha me ju
dhe lotin do ta përbi.
“””””””””””””””””””””
Ne pervjetorin e Amshimit! Elezit!
Ne pervjetorin e Amshimit! Elezit!
======
Zemra me eshte rendue
dhe qetsim nuk gjeta
per ty o njeri i mire
qe te ndaloj jeta .
Qe nga lindja jote
e deri ne amshim
jeta plote me dhimbje
per kerkim shpetim.
Per te gjithe i mire
ne pune u ndihmoje
per te mbajtur shpirtin
nje dinar lëmoshë kerkoje…
Ka nje kohe te gjate ,
qe sdilje t´kerkoje
shpirti tu rendua
e n´spital qendroje.
Erdhe qast i veshtire ,
ne nje bashkeluftim
nga spitali erdhe
per te bere kremtim.
Kur te gjithe kremtonim
festene e Vitit te Ri
smundja e beri te veten
pushoj z zemra e tije .
Rame Smajlaj
