KAM DËSHIRË…
Kam dëshirë të ndjej mornica në trup
Ndërsa pi një cigare pas perdes në dritare.
Kam dëshirë të lagem dhe vrapoj nëpër shi
Dhe të kruspullosem poshtë një peme si iriq.
Kam dëshirë etjen të shuaj në buzët e tua
Si një akullore të ëmbëlsuar me fruta të të thith…
Kam dëshirë të ndjek retë kuturu
Mes tyre të fshihem dhe mes tyre të tretem.
Kam dëshirë ujërash, zërash , gurgullimash
Të dehem me tinguj, britma dhe jetë…
Kam dëshirë trupin tënd të prek
Si një gjarpërushe që në heshtje më pret..
Kam dëshirë të lëviz, të shkundem, të bredh
Si një foshnjë symbyllur në krahët e tu të vdes…
Kam dëshirë të mos bëj asgjë gjithë ditën
Të flas me gjethet, të numëroj yjet në qiell
Kam dëshirë për një prekje, një ledhatim
Për një këngë dashurie që shplodh shpirtin tim…
Kam dëshirë nëpër mjegull të humbas
Si i marrë emrin tënd mes pyllit të thërras
Kam dëshirë, për ty, për gjithçka
Të jetoj, të rend qiellit skaj më skaj.
Gusht 2020
DY POEZI NGA ÇEZARE PAVEZE
DO VIJË VDEKJA DHE DO KETË SYTË E TU
Do vijë vdekja dhe sytë e tu do ketë.
Kjo vdekje na shoqëron
Nga mëngjesi në mbrëmje, e pagjumë,
E shurdhët si një brerje e vjetër,
Apo një ves i përçudnuar.
Sytë e tu do jenë një fjalë e gjerë,
Një britmë e shuar, një heshtje.
Kështu i sheh çdo mëngjes
Kur mbi veten për(k)ulesh
Në pasqyrë. O shpresë e çmuar,
Atë ditë do e dimë dhe ne
Nëse je jeta dhe je hiçi.
Për të gjithë vdekja ka një shikim.
Do vijë vdekja e do ketë sytë e tu.
Do jetë si të braktisësh një ves,
Si të shohësh në pasqyrë
Rishfaqjen e një fytyre të vdekur.
Si të dëgjosh një buzë të puthitur.
Do zbresim të heshtur në pus.
NATËN TI FLIJE
Edhe nata të përngjan
Natë e shkuar vajton
E heshtur, brenda zemrës së thellë
Dhe yjet kalojnë të lodhur.
Një faqe prek një faqe-
Eshtë një i ftohtë rrëqethës, dikush
Mundet e të përgjërohet, i vetëm
I përhumbur tek ti, në ethen tënde.
Zemra e gjorë pëshpërit.
Fytyrë e mbyllur ankth i errët
Ethe që trishton yjet
Ka plot si ti tek presin agun
Duke shkundur fytyrën tënde në heshtje.
Je shtrirë ndën natë
Si një horizont i mbyllur e i vdekur.
Zemër e gjorë që pëshpërit
Një dite të largët ishe agim.
Përktheu RIFAT ISMAILI
Përfshirë në librin ” S’ jam gjithmonë Kolomb”- poezi, ese, përkthime.DEA 1998
“”””””””””””””
JAM ENDE NJERI
Nuk jam lumë që thërrmon shkëmbinjtë
Nuk jam reja, që vret veten pafajësisht.
Nuk jam pema që fotografon vetëtimat
Dhe as deti i martuar me varkat dhe trimat.
Nuk jam era qe merr pas psherëtimat
Nuk jam koha që hutohet nga reliket
Nuk jam tempull ku njerëzit lënë pendimet
Jam njeri dhe të mirave u kërkoj shperblimet!
