Ti vetëm vret.
Ti nuk ke shpirt se vetëm vret,
Dashuria për ty është veç hendek,
Në llap ke vënë zemrën që pret si thik,
Një fjal po të thuash hidhesh si purtek.
Pse e gënjen veten, gënjen dhe të tjerë,
Ti kurr nuk mund të bësh të lumtur,
As veten tënde,
Me fjal pakrip e pakrriterë,
Ti vetëm helmon i patolerushëm je.
Je bërë si grat hahesh me vehten,
Të thon një fjalë i kthen njëzet,
Hiqesh i kuptushë pa të prek në kallo,
Por kur të ngacmojnë fluturon si kal’.
Jeta prandaj merr hak e se kupton,
Vrarja e një shpirti zoti të mallkon,
Nëse do kuptojmë çështë toleranca,
Veprimet tona nuk do jenë të marra.
Sava Fezga Branko.
