Njé lule mbjellè , pata
té bukur pèr shpirtin, tim
me té ndèr sy, mé zinte nata
e zbardhte i ri, agim!
Kur e mbolla nuk qe vjeshtè
as pranèverè jo, nuk ishte
té katèr stinèt i patè vesh
me mua pèrherè té rrinte!
Até lule e pata mbjellè
ç’stinè qe, nuk e di
as dimér,as veré
akull shpirtit mi la pèrmbi!
Tash né shpirt nuk mbjell mè lule
tokèn e buté ma helmoi
nuk e di nè ç’shpirt ,pèrkundet?
udhèt e jetés mi ngatèrroi!
Po ç’réndèsi ka se ku, rri?
as mé duhet mua kurrè
té katèr stinèt ngjyrosi, gri
shpirtin tim e la pa udhè!
@Seel
“”””””””””
Mallin s’kam mujt me hedh në letra
s’mla koha, kohë me pas
shkrue shpirtit kujtimet të vjetra
malësi prej teje s’kam harru gja
krojet e pastra tana i di
pishat e nelta plot hijeshi
livadhet e verdha mbush me bar
udhët e hershme qe kam ba
shpit në gur me gardh rrethue
drrasat e moçme çatitë mbulue
teshat e gjyshes bojë hini
oxhaqet e nalta me shllunga tymi
s’kam harrue si kositet bari
as barrtë e dushkit për dimen të gat
kangët me sharki kur knoheshin në dark
lojen e burrave me papuçe
zanin e thekshëm telave të lahutës
besën e rand të malësorit
gruen fisnike n’shteg t’oborrit.
Asgja s’kam mujt me harrue
edhe pse rrallë tash muj me ardhë
n’andrra shpesh vi me pushue
kanges kreshnikve me heq mall
ngjitem bjeshkve bash si zane
tana shtigjet hap i gjaj!
Edhe pse koha , kohē s’me la
me ardhē andrrës nuk harroj
me hijeshin tande malësi e pashoqe
udhēve tē jetës shpirtin mloj!
Seel
