ENDRA SIPER PELLGUT
Dikure në atë koh,një djal,
Përkorte mendime lashtësore,
Mes idhujve të zhbiruar,të imaginatës,
Nga vergellima,heshtje te thyhera,
Sipër një kodrine,të jeshiluar,
Të një pellgu,në prehërin e saj,
Ku qielli e deilli,në përqasje shëndrisnin,
Në forma tej dritës,hënës treguar,
Në të përgjëruara,të kohës kaluar,njerzit,
Të çastit,të shëndritur,nga çlodhje iluzjonesh,
Mendimesh,prej erës puhizuar,
Konturohej një njeri,sipër mendimeve të perhumbura,
Tej formave të ndryshme,ku uji trazohej,
Rivijëzonte pamje,prej fytyrës së tij,
Fjetina hamendësimesh,tek shkundëte,
Basyreli i tij prej copëzave,të akullit formohej,
Motit të kohës,nga mirazhe rrënqethëse,
Ku opsione,tej mendimit,i lëviznin,
Të përhumbura,nga nure fjalësh përformuluese,
Ku qënja e tij,kishe qetësuar instiktet,
Pamje fokusuese,vizjoni i kishte ngujuar,
Krijesa,tek thjeshtësonte,hijen e injorancës,
Prej errësires,ku në kasolle,hynte rrezja e dritës,
Formulonte mëngjezi,në ndijime vizuale,
Ku krijuesi,i kishte treguar,në pasqyrime fytyrën,
Si ai tek shifte,resmet e shokëve,e ata të tijën,
Oh zot,unë jam i vërtet,a sozia ime,
Asnjëher,pamjen time,me dëshir,se kam par,
Ku shkëlqimi jetës,më rrezatont shpirtin,
Në çfar drite,e forme ligem,prej humbjes,e ndjesive,
Ku konturohem,prej errësirës së nëmur,të papriturës,
Dhe qaja,Kur lotët e mija,thaheshine,
ku gjuha,në krip ndjesohet,
E perfytyresa,shkon large,në ato dete ku kur,s jam larë,
Valle nga ka ardhur,kjo e mjelmëta krip,
Ku deti me valët shume fytyra,ka freskuar,e fatkeqesuar,
Të bardha,të nxyrosura,nga vuajtjet e kohës,
Rreshkur,nga rrezet e diellit,dhe ambicjet,tej luftrave,
SinqeritetI tej qiellit,përse është,i perçar,
Vall djalli,të bukurën fytyr të tji mëkatoj,
Une shikoje realitet,tej ëndrave e vuajtjeve,
Gërvitem,nga trishtime hungëruese,e të pabesa,
Që përkëdhelnin tej shpirtit të rrënosur,
Floket e shushpurisur,e kokolepsur,prej pluhurit të rrugës,
Që ngrinin kuajt,e fanepsur,si çentauret e imagjinates,
Ku kalorës të legjenduar,kohën e marr dhimbnin,
Dhe nën brengat e tyre,tromaksej njerzimi,
Përçmuar,nga dlirësi,të konfuzionuar mëndjemadhësie,
Në ato vuajtje,ku makthet e mija çorjentohen.
OH kohëra në vazhdimeësi,që jetën kushtëzoni,
Shprehje zakonesh nuk jemi,nga indiferentizmi,
Ku përjetsia,s do të mohoet,nga zhvillimi,
Qënje,që s shohin dot,vetveten,në rrezatime inatesh,
Dhe rrendin,në ardhje,e zhduken,nga e papritura,si meteor,
Mbërthyer,e flasim me fjal të konfliktuara.
Teje injorancës së rrezatuar,e prej turmës,së rrendur,
Nga kaone te thepisure drejtesie rrezulluese,
Ne kufoma gezimesh te gjakderdhura,e te pa mbuluara,
Ku njeriu,pre e pabesive,prej kohëve të nëmura,
Ndjenja lëviz,çasti rrebeloj atë pellg,që nuancohet,
Prej flladit,e errësirës,e erës shpirtërore,
Furtunat,e uji,dhe balte të cikluar,atje njeriu,
Ngjyhet në poema mjerimi,
Po jam un,një pjes e saj,vall,a i till jam,
Une mrekullia,a poshtërsia,e nderthurur,prej vesit e ambicjes,
JO, jo, zotat se tregojn,do të Ket mare jo jo.
22/5/2000/TIRANE,POEZIA E PLLUMB SHEHUT
ESHTE BOTUARE TE LIBRI VARGJE TE LIRA.
