BIZHUTERI MËRGIMTARE PËR DASHURI DHE ATDHETARI
Poezia është çelësi i universit, shprehja e bukurisë, e lirisë dhe e mrekullisë. Me këtë libër të ri (me dy autorë), Zt. Ajet Shala vjen në një festërim të përbashkët të erëtimës së fjalëve të gërshetuara me dashuri dhe sentimente tjera të zgjedhura. Fjalët janë ilaç i mirë për shpirtin dhe ushqim i mirë për ndjenjat. Shpirti i fjalëve nuk gjendet vetëm në tekstet e shenjta, por edhe në tekstet e këtilla lirike që përfaqësojnë shpirtin shqiptar të një poeti të jashtëzakonshëm.
Ajet Shala është një poet i mirëfilltë, një zë i sinqertë që synon të zgjojë kureshtjen tek lexuesit dhe admiruesit. Tekstet e tij në faqet e Facebokut, si dhe në disa revista letrare, janë të këndshme, mbresëlënëse dhe magjepsëse. Diskursi lirik është modern dhe i drejtpërdrejtë. Një univers hijesh të heshtura me këmbana të dhimbjes, me mallin e emigrantit dhe sprovat e jetës, si dhe me periskopin e sugjerimit që noton në sipërfaqe. Një mister i ndjenjave të mëndafshta të butësisë janë cilësitë që dalin nga të gjitha vargjet e këtij vëllimi, të titulluar në mënyrë sugjestive „Në krahët e dritës”, një shpërndarje spontane ngjyrash dhe tingujsh, një këngë e qartë, e pastër si vesa, si loti i reve, si dëbora e parë që e mbron grurin.
Poezitë e Zt. Ajet Shala janë një art meditues i relaksuar, një kinema e vogël lirike që përpunon dhe pasqyron realen. Është detyra e çdo poezie të bëjë punën e saj të lindjes. Kjo fytyrë (maskë) e re e reales, është dëshira e autorit për utopi, nga e dukshmja në të padukshme, nga trupi në shpirt. Është një opium, dhe poeti është arketipi, origjinali, dorëshkrimi dhe shkrimtari. Gjithçka është e gdhendur në gjakun e tij. Një lirikë transparente, që legjitimon aktin e krijimit si një akt përjetimi real dhe emocional, aspak i simuluar apo i falsifikuar. Një dëshmi e qartë se poezia është prona e autorit, e jona dhe e të gjithëve: Me djem trima shtatin lisa/ N’dorë të tyre valon flamuri/ Përmbi maja ndalon shqipja./ Syrin pishë, me zemër burri. (Kopiliq, kala mbi kreshta).
Kjo lloj poezie do të na çojë te burimet e lirizmit, te lëvizjet e saj të brendshme, te pulsi i saj autentik. Kjo lirikë huazon të gjitha atributet e gjakut. Poezia është dashuria që rrjedh nga shpirti si një kaskadë ndjenjash e përhapur në faqet e bardha. Është malli që buron nga thellësia e zemrës dhe zjarri përvëlues. Ka disa rregulla të arta për një edukim të shëndetshëm dhe një jetë të ekuilibruar, pas së cilës lindin vepra të denja për t’u lexuar dhe admiruar. Gjatë gjithë evolucionit të tij historik, njeriu është lidhur me natyrën, me të cilën ka pasur lidhje komplekse, të pasqyruara padiskutim në të gjitha hipostazat e jetës së tij shpirtërore: Për atdheun të presësh nga dikush me shpresë/ Kur për lirinë s`bëri mund, s`derdhi gjak as djersë./ Është njëlloj si të shtrihesh nën hijen e një lisit./ Dhe të presësh të pikë dardhë apo pjeshkë pranë plisit. (Dhëmbët e shpresës).
Një vëllim i ri krijon gjithmonë burimin e një lumturie të madhe. Ai përfaqëson çastet më intime që i ka përjetuar autori, rrëfimet më të thella dhe mendimet më të larta të tij. “Mos prit të të jepet diçka prap, mo sprit të të njihet mundi, të të zbulohet gjeniu, të të kuptohet dashuria! Mbylli disa etapa! Jo nga mburrja, nga pamundësia apo krenaria. Mbylle derën, ktheje diskun, fshije pluhurin dhe pastroje shtëpinë! Mos mendo më se kush ishe, por shndërrohu në atë që je!”, thekson Paulo Coelho në njërën nga veprat e tij. Nuk na merr, ndërkaq, shumë kohë, të kuptojmë se kush është Ajet Shala: një shpirt i mbushur me dashuri, që ia ka dhurruar dashurinë të afërmve dhe atdheut të tij, kaq shumë i përbujshëm dhe kaq shumë i përçarë.
Poemat e Ajetit nuk janë as telonovela, as shqetësime të shkruara, por ato janë një filozofi e jetës, mendime lirike dhe fisnike mbi një jetë të përbujshme kosovare, mërgimtare dhe atdhetare. Jeta në lirikën tij kaplon dimensione reale dhe emocionale. Poezitë e Ajetit janë produkt i përpunuar i një mundi të sinqertë. Në to shpërthen një gurrë e kristaltë përjetimesh të mëdha shpirtërore, sidomos falë përvojës së një jete që e përshkojnë dallgët e shqetsimit dhe lumturisë. Autori i këtyre vargjeve, ka arritur në një mënyrë kaq sublime, të gërshetojë nytyrshmërinë me ndjenjat e zjarta të atdhetarizmit dhe dashurisë, aq saqë disa tekste të tij shëmbëllejnë me një pikturë vlerash të veçanta artistike. Një vepër arti që vlen të lexohet faqe për faqe, sepse libri është një burim ujërash të bekuara, e jo një pemë që tenton t’ia lëmosh vetëm lëvoren, pa ia shijuar frytet.
Çdo poezi e lexuar duket se është një hazard, respektivisht një ngjarje e papritur. Diçka që të mbush me shqetësim apo gëzim, një papritshmëri e bukur sa i përket formës. Kur vjen fjala për përmbajtjen, që i tejkalon pritjet tona, së bashku me domethënien, jemi të befasuar me shkrepje fjalësh direkte, të ashpra dhe simpliste. Para nesh kemi edhe një gamë shprehjesh elegante që i japin një domethënie më të thellë diskursit lirik. Në tekstet e tij, pos talentit dhe llojllojshmërisë së motiveve, del në pah edhe bujaria dhe qëndresa e trimërisë shqiptare: U rrënuan njëri pas tjetrit tre muret e kullës së bardhë./ I katërti shtatprerë rri vertikal, bash përballë me sokak./ Pullazin ia kishte djegur dora mizore e shkjaut barbar/ E lahuta rënkon, s`mund të rrijë mbështetur mbi oxhak. (Rënkimi i lahutës).
Dhuntia e tij lirike gërshetohet me një kulturë dhe edukatë të shëndetshme, duke joshur kështu edhe vëmendjen e lexuesit të huaj ndaj një lënde poetike që mbahet mend. Ajet Sahla dëshmon përmes këtij vëllimi me dy autorë të jetë një shërbestar besnik i penelit të shenjtë, duke i ofruar lexuesit bizhuteri kosovare mbi dashurinë dhe vdekjen, mbi heshtjen dhe mosheshtjen, mbi një botë emocionesh të gjalla, duke patur, përndryshe, një qëndrim ferm ndaj jetës, me vargje prekëse, aktuale, dhe herëpashere të dhimbshme: Me ethe të virusit fillikat jam në karantinë/ Nga Convid 19 izoluar mes muresh të thara/ Prushi i mallit ma ringjallka nostalgjinë/ E unë bëhem hije e ëndrrave të bardha. (Hija e heshtjes). Ka edhe shumë për të thënë për poemat që Ajet Shala na i vë në disponim, por tani ua lë juve të zbuloni valencat e shumëfishta të fjalëve të tij. Merrni si shembull duke medituar gjatë mbi këto vargje, ngase, siç thot Friedrich Nietzsche në librin “Tejmatanë mirësisë dhe ligësisë”: „Jo forca e ndjenjave të mëdha i bëjnë njerëzit të famshëm, por vitaliteti dhe jeta e tyre.
Lidhja e pazgjidhshme me natyrën, në format e ndryshme të shfaqjes dhe paraqitjes së saj, në të gjithë diversitetin e saj gjeografik dhe historik është materializuar në veprat e artistëve të konsumuar nga pasioni i krijimit të të gjitha kohërave. Natyra është tempulli në të cilin njeriu jeton, në të cilin ai hap shpirtin e tij, në të cilin lutet, dashuron, mediton dhe rimbush shpresat e tij. Nëpërmjet veprave të tyre, artistët përpiqen t’i kthejnë natyrës dritë, ngrohtësi, parfum, dashuri. Ajet Shala është poeti i natyrës që e di se lumturia është arti për të mos mbajtur asnjë kujtim të një gjëje të pakëndshme që ka ndodhur. Fjalët në ndërgjegjen e poetit janë një lloj hijesh të arta. Luajnë dhe elektronet pasqyrohen në vargje përmes temës dhe kallëzuesit: një lloj tingulli ekuivalent i materies, por edhe i kaluar nëpër ekranin e ndërgjegjes. Si objekt i letërsisë, ndjenja e natyrës evoluon në tre komponentë kryesorë: përshkrues, meditues me anën e saj nostalgjike dhe fantastike, që shpreh lirinë totale në krijim të veçantë për romantikët. Natyra është një lirë e madhe mbi të cilën këndon poeti: N’Fushë të Llazit rrezja ndrit/ Dorë më dorë të ledhaton./ Më të mirët djemt Shaljan/ Kokën lart besnik qëndron. (Kopiliq, kala mbi kreshta).
Fjalët e poetit janë pluhur yjesh dhe dritë magjike që tregojnë ndjenjat e brendshme. Aty është shiu, pasqyra, e bardha totale. Poezia është pothuajse po aq e rëndësishme sa historia. Dallimi mes historianëve dhe poetëve është se të parët shkruajnë prozë, ndërsa të dytët vargje. Të parët përshkruajnë gjërat që ishin, të dytat punët që mund të bëhen. Për shkak të kësaj, poezia është shumë më filozofike dhe më e rëndësishme se historia, sepse pohimet e saj janë të një natyre shumë universale dhe shumë të veçantë të historisë. Poezia duhet t’i lërë përshtypje lexuesit sikur fjalët e saj të ishin mendimet e tij ose pothuajse një kujtim i jetës së tij: U rrënuan njëri pas tjetrit tre muret e kullës së bardhë.
I katërti shtatprerë rri vertikal, bash përballë me sokak./ Pullazin ia kishte djegur dora mizore e shkjaut barbar/ E lahuta rënkon, s`mund të rrijë mbështetur mbi oxhak. (Rënkimi i lahutës).
Ajet Shala është një ndërgjegje e madhe poetike. Poezia e tij dallohet nga reflektimi i thellë, vazhdimisht polemizues, i vendosur në botë, si dhe në universin e brendshëm. Autori na jep tekste të një cilësie të jashtëzakonshme. Poezia e tij është një hapje drejt bukurisë, thellësisë, risisë dhe hyjnisë. Zoti Ajet nuk është poeti i habisë apo i heshtjes. Ai është poeti i dashurisë dhe atdhedashurisë, një dhuratë hyjnore me një buzëqeshje kerubini. (Baki Ymeri, Dimër, 2021)
“”””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””
Poezi te shkruara nga
Ajet Shala
HIJA E HESHTJES
Me ethe të virusit fillikat jam në karantinë
Nga Convid 19 izoluar mes muresh të thara
Prushi i mallit ma ringjallka nostalgjinë
E unë bëhem hije e ëndrrave të bardha.
Në orët e ditës heshtja merr memecërinë
Hija e fjalës së pathënë ngre ujëvara shpirti
Vdekja e ftohtë sikur troket pa mbarim
Vargun e mbajtur peng do e marr si filizi.
Do e bëjë abazhur të shndrisë natën e parë
Për lotin tënd kristalor dikur derdhur në Kala
Heshtjen e varrit e thyen ajo fjalë e rpa thënë
Është kurorë dashurie e ngrirë në çdo damar.
NËN HIJEN E PLISIT
(Kushtuar Babait)
Mes rrudhash të babait të shtrenjtë
Lundrojnë nëntë dekada krenarie.
Në ugare kullon djersa si vesë
E ndwr vite mbillet farë e florinjve.
Nën hijen e plisit borë të bardhë
Currili nuk ndal kurrë gurgullimë
Rrodhi djersa si rrëkeja në ujëvarë
Rrjedh lumi që freskon ardhmërinë.
U zgjuan krismat e luftës së gjatë
Në shtigjet e zymta të sfidave
Mbete dëshmitar i historisë së pafat
Ndër fushëbeteja, si mes vetëtimave.
Nga mermerët e reja u zgjua liria
Hapi krahët dhe bijtë e saj përqafon
I miri baba merr urime me mijëra
Me bastunin drejt yjeve heronjtë numëron.
Në vitet e tua përherë e prekëm jetën.
Preka ëndrrën e re që nesër do të kem.
Gjithë lulet e bardha që mbushin degën
Për ty të bëhen fruta në çdo mëngjes.
Për ty thuren ditëve sa e sa urime
Që gdhenden tek kujtesa kohë pas kohe.
Në ditët që prekën fëmijët nëpër vite
Me ty morën krahë të fortë shqiponje.
SHANDANËT E DHIMBJES
Si një kalorës i vonuar erdha mbi kalin e çalë
Ishe hapi i dhimbjes së bardhë në hullitë e ferrit të egër
S’i ndihej tringëllima para portës së kalasë
Vetëtimat e ndjenjës shkrepën fotografi në zemër.
Yllnajave në veshët e shurdhër kaherë ju pëshpërtita
U tretën ëndrrat e bardha në qiellin e trishtë
Pa u zgjatur duart e lamtumirës kur niste dita
Nën qerpikët e dhimbjes u fikën shandanët e dashurisë.
Dora më dridhej tek kërkoja dritën në udhë.
Kur dhe dielli ishte fshehur pas reve të zeza sterrane
O jetë shandanin e dashurisë mos ma fik kurrë
Bëmë njeriun që betohet për fjalën mentare.
RËNKIMI I LAHUTËS
U rrënuan njëri pas tjetrit tre muret e kullës së bardhë.
I katërti shtatprerë rri vertikal, bash përballë me sokak.
Pullazin ia kishte djegur dora mizore e shkjaut barbar
E lahuta rënkon, s`mund të rrijë mbështetur mbi oxhak.
Oborrit të mirë s’i mungon vetëm kulla me gurët e bardhë
I mungon zjarri se oxhaku u shemb në rrokullimë.
Mungon hija shekullore dardhës së djegur gjysëm të tharë.
I mungon dhe qeni besnik, se hijenat Karpate e patën vrarë.
Kishin djegur tonelata grurë e misër në kosha e hambarë.
Kishin djegur shtëpinë dhe gjithçka ishte në oborr.
Lopës duke pjellë ia hodhën plumbat në ballë
E kush tjetër mund ta bënte vetëm se dorë e shkjaut barbar?
E lahuta mes plagësh mes psherëtimave vetëm rënkonte.
E teli sikur ka njomur me gjakun e freskët çdo lule lëndine.
Po kulla është prapë e fortë e dotë jetë e tillë në mote
Në dritaret e saj vjen historia e vrullshme me gjëmime.
PËRBALLË VIRUSIT
Ah, Atdheu im i dashur mbaju qëndro vertikal si rrap bjeshke
Prek majat e virgjëra në hapësirën kaltroshe prek rreze lirie
Qëndrove i pathyer ndër shekuj s’u përule në jetë të jetëve.
E degët e tua nuk u përkulën në dallgë historie.
Sheshet, parqet, rrugët jan zbrazur, po nga dritarja preken.
S`preken xixëllonjat e lulet me duart e fëmijërisë.
Janë mbyllur çerdhet, lodrat kanë mall për hapat e të vegjëlve.
Heshtja e shkumësit i ka dhënë shkollave shurdhërimë.
Të prek nga largësia, ta ndiej dhimbjet e plagës së hapur.
Edhe pse jam i mbyllur mes muresh të ftohta në largësi.
Mendjen s’e kam tek vetja, as tek familja ime e dashur
Gjithçka ke të mirë e të ligë, unë, biri yt, ti mbaj në gji.
Të luftojmë së bashku ta mundim armikun e paparë.
Vrastarin dinak së bashku me kokën lart do e dëbojmë.
Do ia kthejmë gazin shkollave, teatrove, lisave të lartë
Dëshmorëve lule të freskëta prap do ju dërgojmë.
Atdheu im, mos e vraj mendjen për neve mos mbaj as zi
Jemi të gjithë edhe më shumë në numër me lindjet e reja.
Të betohemi se në pragjet e tu do të kthehemi sërish.
Të ndiejmë e të këndojmë si në betejat e reja.
“RRI N`SHPI”
S`meriton për besë, kjo botë këtë kalendar të ri jete.
Ndonëse stinët rrjedhin, përherë lënë gjurmë mbi supe.
Dhjetra mijëra dashuri po shuan kohë e zezë me vdekje.
Kufomat presin arkëmortet pa këmbana e pa tufat me lule.
Stinët lidhur doradorë bëjnë kurora në vallen e një djalli.
Edhe sa mijëra të pafat presin në radhë askush s’e di.
Jemi në skenat e Hamletit, tërrorr ku kërruset dhe mali
Jemi në arenat e dhimbjes më bajlozët e mortit Pandemi.
Jami ballë ëndrrash të vdekura larg jetës së lumturuar
Detyrimisht “Rri n`shpi” apo i vetëizoluar në karantinë
S’dihet sa fatzinj presin duart e lamtumirës drejt amëshimit
Në vend të lirisë se qiellit, blerimi na sjell mërzinë.
Presin parqet e lodrave gjyshërit e fëmijët e lumtur
Presin malet e brigjet hapat, detet e udhëtarëve
E ne ah, mes muresh të ftohta jemi futur
Në pritje të një jete ku të hapen kanatet e dritareve.
KËMBANA E DHIMBJES
(Yllit të Skenës Rikard Ljarja)
Sot të gjitha plagët mbajnë vetëm një emër, Rikard
Zambakët e bardhë lotojnë nën rrezatimin e hënës.
Në Kalanë e Rozafës skalitesh, si gur i art
Emocioni, ndjenja dhe krenaria na vënë mes ëndrrës.
Në fushën e artit buzëqeshjen skenike ti rrezaton
Erërat e forta zgjohën, shkundin kujtimet e mira
Sikur dëgjojmë ende fjalën tënde që cicëron
E atë zë nuk e shuan as dimri i gjatë me ngrica.
Me ylberin e artit pushtove gjithë zemrat shqiptare
Shkronjat e mësuesit lartësove bukur në piedestal
Dedë ku je, sikur piskojnë gjamat bjeshkatare
Me qerpikët e dhimbjes qiparisët nxjerrin lotin kristal.
Lamtumirë Rikard, dimrat na pëshpërisin në vesh
Për ty sot zemrat këmbojnë si këmbanat e deteve
Do mbetesh piktor kujtimesh të bardha mes nesh
Si shandan i ndezur do ndrish në jetë të jetëve.
Në sytë tanë sot zgjohet dhimbja dhe mirënjohja
Zërat e dritës se artit dëgjojmë në fushën e skenës
Fjala jote e ëmbël njihte vetëm gjuhën që ka toka
Vajton era nën qiellin me re, në palcë të pranverës.
Ra ora e diellit në horizontin e lartë të artit
Në xhepa zemrash zgjove këmbanën e simfoninë
Mjalti i shpirtit të bëri zog mes dallgëve sa mali
Në hambarët e zemrave tona ti përherë trokëllin.
KUJDES !
Për vendin mund të thuhet se është në rrezik
Kur poshtërsia keqbërëse bëhet zot konaku
E amanetet e heronjve hidhen në greminë
Dhe ëndrrat e tyre vyshken tek pragu.
DHËMBËT E SHPRESËS
Për atdheun të presësh nga dikush me shpresë
Kur për lirinë s`bëri mund, s`derdhi gjak as djersë.
Është njëlloj si të shtrihesh nën hijen e një lisit.
Dhe të presësh të pikë dardhë apo pjeshkë pranë plisit.
KOPILIQ –
KALA MBI KRESHTA
Kur të thërras më rritet zemra
Me një zë që vjen nga bjeshka
Tek ti vjen kaherë pranvera.
Kopiliq, kala mbi kreshta.
N’Fushë të Llazit rrezja ndrit
Dorë më dorë të ledhaton.
Më të mirët djemt Shaljan
Kokën lart besnik qëndron.
Sjell një ehoo lart nga bjeshka
Kur nis këngë, gëzohen kullat
Në Jutbinë po zgjoj shkrepa
Kur n`lahutë këndojnë burrat.
Me djem trima shtatin lisa
N’dorë të tyre valon flamuri
Përmbi maja ndalon shqipja.
Syrin pishë, me zemër burri.
Armët n’dorë gati i kanë
Kur Ballkanin mbuloi zija
Bijtë e tu therën Sulltanë.
Për ta shkroi dhe historia.
Valë t’u bëfsha në breg lumi
Ku rrjedh kroi nën lajthi
Ballë mullirit bluhet gruri
Kopiliq, ooo t’mbaj në gji.
Qofsha ujë n`burim, për trima
T`freskojn ballin ngurrë të bardhë
Nderuan kullat mbrojtën pragjët
Çdo anmiku i bënë ballë.
Qënkam bërë sot zanë e malit
Përmbi brigje ku shoh lisat.
Qënkam bërë sot zog shqiponje
Që nga lart po numëroj plisat.
Do këndoj do këngë të gjata
T`i përcjelli me krenari
Ku hedh dielli rreze t’arta
Nëpër shekuj dhe lashtësi.
Do puth shkurrat në lëndinë
T`prekë me dorë, plisa, pragje
Kënga imë bëhet currilë
Ku kukam gjenin e të parëve.
Gur më gur do të prek kullat
Do të zgjoj gjithë shqiptarinë
Fisin Shala nderuan burrat
Ëndërrbardhë për lumturinë.
Në Kopiliq do të puth djepet
T`përkund foshnjat në konak.
Fjalë më fjalë amanetet
Do dërgoj o prag më prag.
NDJENJË
Në dritaren e syrit ta lexoj heshtjen e zemrës mistike.
Ajo mban ngjyrën e ndjenjës, bukurisë hyjnore
Në tragjeditë e Sofokliut prek qelizën e dhimbjes
Fjalën e pathënë do e pikturoj në kaltërsinë qiellore.
Do të lundroj në rrugën e qumështit sa dhe yjet t’i prek.
Simfoninë e zogjve ta ndjej në hapësirën e pambaruar.
Prushin e gjakut ta shuaj me lotin kristalor që rrjedhë.
Të derrdhën ujëvara shpirti në pellgun e trazuar.
Mos u çudit kur të vesh rrobat e polumbarëve
Mbase do shoh sytë e ty në thellësitë e deteve
Në gjoksin tënd do bëhem kërkues i mineraleve
Atëherë nga ndjenja polen dashurie do të derdhet.
SPROVAT E JETËS
Që të mësohesha me të gjitha kurthet e jetës duhet të rritesha.
Që të rritesha duhej të ndjeja uri ,drithërimë ironi dhe trishtim
Të ndjeja dinakërinë e të më mbyste shpesh heshtja
Dhe i ftohti të më thante këmbë palcë e duar në ditët pa kthim.
Që të rritesha duhet të ngrohja duart në vullkan jete
Të bëhesha motër me shtizën e diellit të ngrohtë.
Të desha si motër të paqenë madje edhe vdekjen.
Mbi të gjitha të dashuroja me pasion Zhuljete fort,
Mos më thoni që nuk kam qoftë dhe një grimë të drejtë
Për nderin e jetës së bukur, miq, kur sinqerisht po ua them.
Edhe kur ferra e gjëmbuar t’ju përgjakë në këmbë e në jetë
Dashuroni me zjarrin e një zemre sa një det e sa një ortek.
Se duhet duhet të jetoni dhe pritë për të keqen të ndërtoni!
MALLI I EMIGRANTIT I PËRJETSHËM
U ngjall në lulëzim shpatesh tufë e trishtimit
Mes pyllit të jetës u bë si shushurimë
I a bënte zili detit me syrin hapur mes përgjimit
Me dallgët hargalisur, që lagnin supet natë e ditë.
Kam kohë që filtroj kohën që prekim e jetojmë
Zgjat duart të m’i rrëmbejë të dyja burimi
Në dritësimin e yjeve që në dete pikojnë
Dua të bëj miqësi mbretërore me rreze dielli.
Mua, qyqarin, të gjithë mes ofshamave më ngushëllojnë.
U rrita, e hodha shtat, kur nënës ju deshta s`e pata pranë.
Mbi akull të ndrydhur fantazia për te mu bë si kurorë
Qiell të ri kërkonte ëndrra të fëmija dhe të ëmblat fjalë.
Dhe drita që binte, nuk hynte te sytë e faqet e prushaur
Në tortura të pagjakta shkonin e iknin ditët si zinxhirë.
E vendosëm të vinim kokën në jastëkët e dheut të huaj
Me zemrat e bardha që vyshkeshin si fletë plot trishtim.
U vranë shumë zërat më tepër se zjarri dhe plumbi
Ndriçojnë shikimet në shpatulla të rënda burri
Shkëndijë xixa-xixa, lëshojnë besimin dhe mallin
Nga kështjella mosbesimi s’mendon të dalë gjëkundi.
S’është lojë realiteti, ndaj o dashuri, përqafomë
Me ca duar që të zgjojnë në vite buzëqeshje e qetësi
Mes dhimbjes shoh buzëqeshjet që shmangen kur shkojnë
Të të zgjasin një dorë, jo, s’e pranojnë kurrsesi.
Marrëzi dashurie tregojnë, për tokën tonë të bekuar
E na bëhen flugerë të prishur mbi çati
Po ku do të shkojmë, ku, ku kemi për të jetuar?
E ku do të na hapet varri i ftohtë, s’e di, s’e di.
NOLIANE
“Anës detit i palarë
Anës dritës i paparë
Pranë sofrës i pangrënë
Pranë dijes i panxënë “
(Noli)
Kam prekur me pëllëmbë valët e rrëmbyera të Drinit,
Kam parë brigje lumenjsh të panumërt në Evropë
Me forcën e krahëve jam matur dhe në mes të dimrit.
Flladet më kanë përkëdhelur ëmbëlsisht në gjoks.
Me Nolin kuptova dhimbjen pelin të mërgimit
Në Sofër shpesh syri i burrit më ka lotuar
Jam bërë Nolian kur fjalës i ka rënë vello trishtimi.
Kam shkuar në lumenj që dhe emrat nuk ua kam mësuar
Më ka prekur në palcë dhimbja e shkronjës së munguar.
Atje, në Kopliq, Noli më ka ardhur në kujtesë
Kur liria për trojet arëbërore ishe Mollë e Ndaluar.
Me lahutën e nderur ngrita një lumë të vërtetë.
Nuk dua që shkronja shqipe të jetë flutur tek llampa.
Ku digjen krahët e saj të brishtë butësisht
O, historia shepsh na hodhi në tokë pranga
Po kurrë nuk na thane shpirtin si shkarpat që flakërijnë.
NË SARANDË
Kur vij nga Kosova në Sarandën bukuroshe
Jam më shqiptar se shqiptarët e tokës.
Bëhem djalë i posalindur a gjysh mes ode
Bëhem valltar e i bie vetë me thupër lodrës.
E ngrej dollinë dhe në palën e dallgës
Tek iu rrëfej për Sharrin për Lumëbardhin e Drinin
Në Drenicë trimave iu thahet pak korja e plagës
Tek shohin dy vëllezër që përqafohen rrëzë blinit.
E vargu më duket si trau që ngrihet pa doganë
Një pasaportë që e njohin malet e Joni.
Me bëhet se jam kumbar dasmash në Sarandë
Lumturohem kur i etur pi curril kroi.
Në kthim marr drejt Kosovës një kordele deti
Një dorë miku që mbetet qoftë si gjurmë përralle
Ah, ta shihte Europa këtë lot që në qerpik mbeti
Gjer në tokë do të përulej para plagës së madhe.
