Gjithë jetën vizatove për mua
fusha pa fund, gjithë shpresa të çmendura,
edhe pse zogj krahëthyer trishtonin qiejt,
shtëpinë që frymonte tej nën akacie
thurur me gjethe e diell…
Gjithë jetën vizatove për mua,
rrugë që shkonin në pambarim,
me siluetat tona përqafuar,
duke më ruajtur në çdo regëtim,
Nga frika mos të bija.
Me mundimet, si të Sizifit,
lije gjurmë në lëndinat e mija,
gonxhe të sapoçelura,
që dridheshin në duart e shpirtit…
Shpresa Kapisyzi
Peizazh –
Shpresa Kapisyzi
Arinj polarë rëndë-rëndë
pushtuan qiejt,
e lart akullnajë, veç akullnajë…
Rrënqethur nga dhimbja,
hapësirat,
mbi fushën e ngrirë,
dënesnin gjithë vaj.
“”””””””””””””
Shpresa Kapisyzi
Nga ç’pyje do të vish, ti, dru i bukur
që do më shoqërosh në ditën e mrame?
Nën lëkurë, në deje do kesh
këngën e gjithëstinshme të zogjve
fërshfërimën, vajin e gjetheve…
E pastaj, bashkë do ndjejmë
hapa njerëzish
që largohen nëpër mjergull…
Ilustrimi me një foto nga mali me mështekna i Novosejit, Kukës.
“””””””””””””””””””””
Peng…
Kohë nuk do kem
të mbaj mend puthjen e fundit
Në çastin e mbramë…
do ta kem me vete
Peng, peng, peng…
kur qiejsh të endem
e mes yjesh diku të më gjesh…
Dy pika të vockla ishim,
pamë dritën, putheshim,
e vallëzonim në ajër
Prej sa të largëtish vite
Mend nuk e mbaj…
Puthjen e mbrame s’do kem kohë ta kujtoj…
Peng që aq tepër do më rëndojë atje
Larg, larg, larg…
Shpresa Kapisyzi
