EMOCIONET
*************
Shumë vështirë të përmblidhem,
Më vjen të vrapoj-të vrapoj afër saj
Të jem aty dhe aty të ngdhihem,
Ca krisma kohe bashkë ti ndajmë.
Nuk të kam rrëfyer akoma asgjë,
Nga ato që ndodhën rrugës pa kthim
Sa shikoj sytë e tu, fjalët s’kanë zë
Rrëndon pengu në zemër shpirti im.
Sikur të kuptoje pamjen në vështrim
Të shikosh lartë qiellin, pastaj mua,
Të gjitha ngjyrat gjoksit pa pushim
Do përhapin dritë me shkronja të dua.
Zgjohu dhe shko më hap dritaren
Bubullima dëgjohen sa në largësi.
Shiu i lehtë,pikazat bien stërkale,
Tinguj dhe aromë lëshojnë për ne të dy.
U mundova të mbledh emocionet ti fsheh,
S’ja arrita dot, se s’më lënë rehat zërat,
Të vrapoj me një lule, t’ja them asaj vetë
Pasqyrën e shpirtit çfarë ruan brënda.
E puthura e erës.
*****************
Kënaqem me ditët e bukura të vjeshtës,
Ashtu si era që puth gjethet e zgjedhura,
Eci në shëtitore të Qifisias mes drekës,
Bënë zbulime të reja kureshtare atmosfera
Lartë, maja e malit të fton me kënaqësinë,
Mundohem ta përqafoj me sy gjithë pamjen,
Atë zinxhir kodrash që ndahen me luginë,
Νjë pafundësi njerëzish në kafe që çlodhen.
Kur vrapoj për atje dhe kthehesh mbrapshtë
Të gjitha si më parë, gushtica të së djeshmes,
Shpirtin mbush kënaqësi ky mot vjeshtak.
Mbyllet me dëshirat e gjuetisë për të nesërmen.
Dielli që luan lojën si do, në rrethimin e tij,
Këtë shëtitje dy orësh në këtë freski vjeshtake
Duke ecur rrugës me pemët e larta për në Qifisi,
S’ ikën pa të përkëdhelur dhe puthur era në faqe.
“”””””””””””””””””
SHO’SHOQJA
Mikja erdhi tek shoqja e saj për vizitë
Përshëndeta dhe kalova në dhomën tjetër
Mora një libër në dorë dhe ndeza dritë
S’më lexohej dhe shkruaj në një copë letër.
I dëgjova që flisnin me ngadalë-ngadalë
I shpreheshin të rejat e fshatit njëra tjetrës
Filanëja u martua, do ket qënë me barrë,
Ajo që ishte sëmurë, merte ilaçet e zemrës.
Kishte një kollë të thatë, thoshte njëra,
Tjetra ja kthente, kush, ajo buzë çara,
Një dylekshe s’ jap, për të vë bast,
Do rroj, ka shtatë shpirt, ngjan nga mamaja.
Moj, po edhe ai që ka përballë shtëpinë
nuk është siç ka qenë, duhet të jet sëmur,
Barku ju ka bërë tumbano, është fryrë,
Në këtë gjëndje se kisha parë kurrë.
Fantasia ime ma sillte gjallë këtë ikonë
Tek këmbët e krevatit të sëmurëve fatkeq,
Që me zor pin një gotë çaj me limon,
Ato bisedonin si për një të huaj thjeshtë.
Mirpo s’mbaruan atje!
Më vjen tha njëra, të çaj gjoksin dhe fërkoi ballin
Μjerisht, për dashurinë, gëzime e ngrohtësi,
Foli så të duash nuk do rri të merrem me djallin,
Kur nuk e ka brënda vetes, ç’pret nga ai. (për burrin)
Gjersa zemra ime e mbushur nga mërzia
Kur dëgjova ato, zemra mbeti e ngrirë,
E ulët e pa vlerë mbeti para syve të mia
Të besoni, s’ doja ti thoshja as ditën mirë.
