Erresira po bie,
E si nje vello e zeze,
zbret …e mbulon token e lagesht,
Befas… behet erresire,
aq erresire, sa nuk dallon me asgje,
Edhe kur hap driten,
erresira vazhdon e qendron.
Pastaj…behet drite,
Nje drite aq e ndriteshme dhe e forte, sa te verbon,
Dhe lulet e çelura, diellit i gezohen.
A ju kujtohet tigri grabitqar,
aq i shpejte e aq i fuqishem?
Ka mbetur pa zot!
Ai nuk ka me zot,
kur zoti i tij, ne gjume te thelle bie,
Dhe me e keqja eshte,
Se gjithçka qe zoteria e tij, di te beje,
s’eshte gje tjeter, veç se te fleje…