ENDE VERË
Dielli eshte zhdukur nga horizonti, qysh tre dite me pare,
Temperaturat kane zbritur ne nentembedhjete grade,
Degjohen bubullima te zhurmeshe, shurdhuese kudo anembane,
Shihen ne qiell re te dendura, gri e te bardha, qe levizin sikur te jene ne gare.
Asnje e çare midis reve, asnje rreze dielli nuk deperton,
Ora eshte rreth dhjete e mengjesit, e te duket sikur eshte mbasdite vone.
Eshte vecse tre gusht, por duket sikur dimri ka ardhe,
Kjo te vjedh buzeqeshjen e te shton trishtimin mbi balle.
Prane, dikush psheretin’ e peshperite ca fjale,
Vera kaq e pati, fluturoi per sivjet,
Behuni gati miq, dimri po troket.
Nuk e di pse, reagova eger, po naryrisht pa zarar,
Ndoshta, nga qe i perkas nje vendi te ngrohte, mesdhetar.
Dielli prape do te shkelqeje, e vera ngrohtesisht do te kthehet prape,
Sigurisht, gushtit le te derdhet ca shi, pas kesaj vjen prape vape,
e bregun e ujin e embel te liqenit te kalter, do t’i gezojme pa hesap,
Deri sa vjeshta e me pas dimri ne kohen e tij, te trokase.
Rete sikur veshe te kishin, çuditerisht ma degjuan fjalen,
Befas, ne çast levizen e pakez vend i lane diellit, te ndricoje gjithe mehallen.
TM
03.08.2020
