KODI RRUGOR
4.AKSIDENT ( fundi i ciklit )
Në rrugë të ngushtë,
si në kohën e vjetër të cjepve mbi urë,
u gjendën përballë,
dy benza me brirë…
Me drita të gjata flakë e prush,
bori kumbuese,
kërcënueshëm,
të marrë,
kërkojnë rrugën e lire…
Asnjëri anën, për be, s´e merr…
Bëjnë aksident,
për tmerr,
për tmerr..
“”””””””””””””
ARKITEKTURЁ FANTAZORE
Ke shtëpinë tek parku me njëmijë drurë,
një çerdhe trumcakut s´ma ndërtove kurrë…
Mbështetur parmakut, ëndrra thur e shthur,
plasa prej merakut, plaç e mbetsh pa burrë…
Ke shtëpinë tek ujëvara, q´ushton ditë e natë,
me dritare hapur kanatë më kanatë…
Në pranverë e dimër ndizesh zjarr e flakë,
shuhesh n´etje malli, prush nën hi, je prapë…
Ke shtëpinë e ajërt, pa mure, çati,
dielli ndriçon brenda, here të njom me shi…
Vjeshta këput gjethe, bën fustan për ty,
Të të fshehin trupin, mos të t´hanë me sy…
Ke shtëpinë prej gote, mbushur plot me verë,
E pi gjak të kuqe, me ujë pa e prerë,
Shtratin- fantazi, pa mbulojë nderë,
mbyllur, mbyllur, mbyllur…pa çelës ne derë…
“”””””””””””””””””””
KOD RRUGOR – poezi verore
1. ( kundersens)
Në këmbë,
mbi gomar
a në benz,
shqiptarët ecin
në kundërsens…
2. ( parakalimi)
Shqiptari në korsi të dytë,
shkon ëndërrues,
n’humor me yjtë…
Gjer në momentin fatal…
Kur një tjetër,
me shpejtësi
e parakalon pa sinjal…
Rrëzon ëndrrat,
fik yjtë..
Ndërron marrshin,
shkel gazin,
dhe mbyll sytë…
3. ( rrotonda)
Në rrotondë,
siç mblidhen lopët kokë më kokë,
kur bie ujku në tufë,
futën shqiptarët triumfatorë
dhe nuk hapin udhë…
“””””””””””””””””””
GRIMCA…verore…
PËRSHESH…
Nëse pres të më emërojnë poet,
politikanët injorantë,
poezitë e kohës,
do grimcoj në kupë..
…përshesh urie,
t”i kthej në m…
SYTЁ…
N`riliev të shpirtit,
liqenjtë e mi,
janë afër me të tutë…
Në njëri – tjetrin,
pinë ujë…
KOT…
Asgjë pë t’u shënuar.
Mbrëmja vjen,
rri pak me mua
dhe…
Fle…
FIK E NDIZ. ..
Herë më kujtohesh,
Herë më humb prapë. ..
Si llambë e pashtrënguar,
Që s’bën mirë. ..kontakt. ..
