Pas pak bie mbrëmja dhe hija m’stërgjatet gjer në breg të ujit.
Muzgu rrudh sytë dhe dritën e fik përtej picrrimit të bebzës…
Unë humb orientimin në udhën e heshtur, por s’i drejtohem askujt,
për të marshuar mes stinës së këputjes, në kurrizin e thatë të gjethes…
Pas pak bie mbrëmja dhe zhurmat e veshëve, m’përzihen mundimshëm n’teletajp shurdhimi…
Muzgu mbledh krahët dhe n’prehër të lodhjes, gjysmëvdekur, bie pré…
Nata prepotente, pa mëshirë, ha ditën me skalionë të egër pushtimi,
Unë pa një pa dy, lë gjithçka mënjanë, pi një gotë të bekuar dhe bie të fle…