NËNTORI, MUAJI I FESTAVE
Nëntori troket me hapa krenarie
Me flamuj të kuq e shqiponja në erë
Sjell zërin e lashtë të historisë
Dhe ndez në çdo zemër një zjarr të ri
Në këtë muaj që mban kaq shumë kujtime
Liria dhe shpresa bëhen një këngë
Nga Vlora e Ismail Qemalit
Deri te Kosova që feston me zemër
Nëntori është muaji i flamurit
I gjuhës së bukur dhe i krenarisë
Muaji i heronjve dhe i dëshmorëve
Që jetën ia falën lirisë së Shqipërisë
Kuq e zi valojnë flamujt në qiell
Në çdo shtëpi ndizet dritë gëzimi
Fëmijët këndojnë këngë atdhetare
Ndërsa zemrat mbushen me dashuri
O Nëntor, muaj i festave tona
Me histori të shkruar në gjak e lavdi
Na bashko gjithmonë rreth flamurit
Me paqe, me shpresë dhe me dashuri.
Xhemile Adili
“”””””””””””””
KOHË VJESHTE
Në gjethin e trëndafilit
Të mbaj vjeshtë
të fshehur
si një kujtim që s’vyshket
Si një dashuri që s’ka të sosur
Sytë e mi përqafojnë mjegullën e ujërave
Ku heshtja zbret ngadalë
Mbi ëndrrat e mia të largëta
Kur zbres në vargjet e mia
Veshta më flet me zërin e erës
Më mbështjell me ngjyrat e saj
Dhe më kthen te vetja
E unë mbetem një gjethe
Në degën e kohës
Duke pritur një rreze pranvere
Në zemrën e kësaj vjeshte.
- Xhemile Adili
-
TINGËLLIMA E ZILEVE
Sa më lart ylli që frymën poshtë shpërndanë,kaq më të humbur ndihen parajsës për asgjë ata,ethet veshën kapotë… Kokë e djallit që rri në kravatë.Tingëllimat e zileve i dëgjoj unë, o shumë qartë,janë hije që gjallë i mbanë llokoçitja në moçal,lehja, ulurima, zemra e vogël, sa një bisht i cigarese gëmushat e thara të shkretëtirës i shohin flokë,poezinë duke parë si dyqane mishshitësish e drogës,kurse trupin e viktimës si shitore të seksit e duan,por një ditë do ta shesin nënën, bijën,në vend të çamçakëzit, duhanit, letrave të bixhozit,atëherë do ju vjen ters ferri i tyre, Kështjella e Ozit,do mbeten pa lëkurë, se mashtrimi dhe atë do ua hajëe sa më lart ylli shndritës që shpirtin i dhashë,kaq më poshtë ulurojnë rrugëve me pluhur e baltëkrimbat pa mend të territ që i vret drita.
