KUJTIMET QË NUK I TRET AS DHEU!
Sa herë zbres në Rinas, më duket sikur zemra më del përpara dhe më pret në tokën shqiptare.
Avioni sapo ka prekur pistën, por mendja ime ka mbërritur shumë më herët: te vendi ku linda, te vitet që kaluan dhe te djali i ri që dikur besoja se do t’i kishte gjithmonë pranë këto rrugë.
Marr frymë thellë.
Ajri më duket më i lehtë, dielli më ngroh më ëmbël. E di se edhe përtej oqeanit ka diell, ka jetë, ka ditë të bukura… por nuk ka këtë ndjesi. Atje jetoj; këtu ndihem. Këtu çdo rrahje e zemrës më thotë: “Je kthyer.” Pastaj i shoh përsëri këto vende dhe më duket sikur vitet nuk kanë kaluar. Por ato kanë kaluar.
Rinia ime ka mbetur në këto rrugë, në këto kujtime, në çaste që atëherë m’u dukën të zakonshme dhe sot do të jepja shumë vetëm t’i jetoja edhe një herë. Sa shpejt ikin vitet… dhe sa vonë e kuptojmë se ditët më të bukura po bëhen kujtime.
Ndoshta prandaj, kur kthehem në Shqipëri, ndihem përsëri i ri: jo sepse koha kthehet, por sepse këtu e gjej ende atë djalin që kam qenë. E gjej në një rrugë të njohur, në një rreze dielli, në gjuhën që më ledhaton shpirtin. Dhe kur vjen dita të largohem, zemra më rëndohet. E di se do të kaloj përsëri oqeanin, por një pjesë e imja nuk do të hipë në avion. Do të mbetet këtu, në tokën ku kaloi rinia ime, mes kujtimeve që më presin sa herë kthehem. Toka ime, ti ma kthen frymën, por ma kujton edhe mallin. Më bën të qesh si dikur dhe të lotoj për vitet që nuk kthehen.
Mund të largohem prej teje, por nuk mund të të lë pas. Kujtime që nuk i tret as koha, as dheu: ato bëhen pjesë e shpirtit dhe rrojnë aty, derisa zemra të pushojë së rrahuri.
Por sa herë kthehem në Shqipëri, zgjohet rinia ime.
“”””””””””””””””””””
Një dashuri qe nuk blihet dhe nuk zëvendësohet kurrë!!!
Gruaja është drita që hyn në një shtëpi!
Është si një panel diellor i shpirtit: mbledh rrezet e jetës, përballon stuhitë dhe përsëri prodhon ngrohtësi për të tjerët.
Ajo mund të jetë e lodhur, por ngrihet.
Mund të jetë e lënduar, por kujdeset.
Mund t’i ketë sytë me lot, por përsëri buzëqesh që fëmijët të mos ia shohin dhimbjen.
Por madhështia e saj merr një emër edhe më të shenjtë kur ajo bëhet NËNË. Nëna nuk të jep vetëm jetën.Ajo të jep nga jeta e saj çdo ditë. Të mban nëntë muaj pranë zemrës, pastaj të mban gjithë jetën brenda zemrës.
Kur ti qan, ajo nuk fle.
Kur ti sëmuresh, ajo lutet.
Kur ti rrëzohesh, ajo të ngre.
Kur bota të mbyll një derë, dera e saj mbetet gjithmonë e hapur.
Dhe kur ti largohesh, ajo nuk numëron kilometrat. Numëron ditët derisa të kthehesh. Prandaj ekziston ajo thënie e bukur: “Zoti nuk mund të ishte fizikisht në çdo shtëpi, ndaj krijoi nënën.” Sepse ka një dashuri që nuk pyet sa ke, çfarë je apo çfarë mund t’i japësh në këmbim. Dashuria e nënës.
Mund të kesh shtëpi të madhe, pasuri, emër e pushtet… Por nëse një ditë mungon zëri që të thërret “biri im” apo “bija ime”, e kupton se sa e varfër mund të bëhet një shtëpi plot me gjëra. Mos prisni që duart e nënës të ftohen për t’i puthur. Mos prisni që karrigia e saj të mbetet bosh për të kuptuar sa shumë e mbushte shtëpinë. Mos çoni lule vetëm atëherë kur ajo nuk mund ta ndiejë më aromën e tyre.
Jepjani sot.
Përqafojeni sot.
Thuajini “të dua” sot. Sepse një ditë mund të kesh gjithçka që ke ëndërruar… dhe të jepje gjithçka, vetëm për ta dëgjuar edhe një herë zërin e saj.
Zoti në qiell… Nëna në tokë.
Një dashuri qe nuk blihet dhe nuk zëvendësohet kurrë!
