Vallëzo, valëz e detit
hedhur bregut shtat magji.
Ledhato rrezen e diellit
kur të puth të bukurin sy.
Zgjate dorën e kap bregun,
hidhe vallen me ngadalë.
Lëre hënën të djegë shtegun
kur të puth ballin me mall.
E kërce me perëndimet
malit shtrirë tutje larg.
Digjet deti, vlojnë burimet
kur të prek dorën e bardhë.
Dridhe valëz, dridhe belin
në sup të yllit ledhatar.
Dhe kitara e shkund telin
Nga prushim i valsit të parë.
Eja vashëz, po të pres
Ma dhuro syrin e bukur
mos ma fshih moj në stoli.
Në je engjëll, ngjalë a flutur
mbi qerpikë do të vij.
Hidhmë, hidhmë moj vështrimin
mos shiko tutje larg.
Se për ty e zbres agimin
bëhem vesë, valë e dallgë.
Ma dhuro moj buzëqeshjen
mos e fshih të ëmblën buzë.
Se për ty nuk ka rrebeshe
që më shuajnë zjarrin prush.
Thuamë vashëz fjalën magjike
mos më lër në ankth të pres.
Se për ty moj nuk ka shtigje
që ma ndalin udhën n’ mes.
Jepmë moj ti jepma dorën
shpirt i ndezur po të pret.
Se pa ty s’ dua kurorën
dhe sikur t’më bëjnë mbret.
Mallkime kurbeti
Kur hedh në pyjet e largëta pas dritares shikimet.
Sikur jam në çdo shtizë të atij syri, ndonëse kaq larg.
Thahen detrat nga malli e zemra e poetit digjet.
Në Ajkunë moderne kthehem dhe unë këtë natë.
Ta lexoj buzëqeshjen, dhe pse pas lotësh fshihet
në sytë që shkëlqimin kurrë nuk e humbasin.
Me hapat qiellorë në yje me mua shkruan vargje magjike.
E duam të fshijmë largësinë si në letër goma fshin lapsin.
Kisha dëgjuar për largësi kurbeti në oda burrash.
Kisha lexuar në tingujt e këngëve që vinin si gërsheti.
Tani e besova dhe vetë kur dhe malli si zjarri më djeg.
Kur në gjoksin e ngrohtë më vijnë sa e sa eho kurbeti.
