LILJANA FURRXHIU
NDERRIMI I TRUALLIT
E fillon me nje hap,
hapat shtohen pa frena,
frenat i ke grire me dhembe
kur endrra e uritur ulerinte ne bark,
iluzionet behen krimba te vegjel verdhacuke,
here – here te medhenje, si ata qe ne vogeli
me doren e pafajshme feminore
i nxirrnim jashte zvarre.
Te shoqeron valixhja e marre borxh,
disa tesha dalmode, por per ty,
me te mirat, corape leshi sikur do shkosh ne Himalaje,
bere nga dora e care e nenes se pafjetur,
qe te perciell, duke bere kryqin e pertyp lote,
lotet e saj marrin flake e behen pishtare,
qe djegin friken qe te mbulon diellin,
diellin e qiellit te care,
nga ngricat e dimrave qe ece zbathur,
plevita rrenjosur ne damare,
si damke, qe kafsheve u vihet per njohje.
Ke marre autobuzin me rrangall,
me rrangalle se ai, rruga qorre me gropa.
Stomaku te bucet nga trahanaja e fundit ne tepsi,
ku ndahej me vize, sa do hante vellai e motra e sa ti.
Pertyp te vjellen qe ke ne gryk,
sepse dikur, dikush ta ndaloi,
se ishte turp.
Turpin, si fjale e ke te qepur me gjilpere dysheku ne lekure,
vrenjtet koha ndien pickime, si kafshim akrepi,
vrenjtet fati te ther brinja e shtrydhesh grusht.
Behesh portokall i rreshkur,
pa pike lengu, si rrush pa mushte.
Ben rruge te gjate e arrin ne kufirin e arte.
Te art e sheh ti, ne fillim, si luge floriri.
E kalon e luga behet argjend,
kalon Olimpin, te ngjan tunxh,
afer Patres, merr ngjyre bakerr,
kur te shfaqet Athina, celik si cdo luge,
per ta mbushur do kerrusesh unin,
do ia thyesh hundet, do peshtysh veten,
para se te peshtyjne te tjeret prejardhjen tende, me pak fjale,
stervitesh si kali per te terhequr zvarre veten e vrare.
Humbet ditelindjet, dasmat, varrimet,
dhe varrimin tend per se gjalli shenon ne kalendar.
Dasmat i feston duke kercyer me lotin vals.
Ditelindjet shuan torten qe nuk bleve kurre ne imagjinate. E uron veten:
– Edhe njeqind, moj e ngrate!
Varrimet i sheh ne enderr e zgjohesh i mbytur ne djerse. Qan sa plase deri ne mengjes.
Nese ke fat, mbasi ke kaluar testet e durimit e vetkafshimit,
sheh ne horizont re te bardha, qe te duken balerina.
Harron te qash e fillon vallezon me eren,
behesh pupel e se ndien me dhimbjen,
qe i shkaktove vetes me dashje,
ngaqe te thane se pertej malit,
detit,
kufirit,
fshihet ajo vulhumbura,
lumturia.
Nderron truall me shpirtin shuall…— con Liljana Furrxhiu.
“””””””””””””
PERSIATJE. TE CASTIT
Fluturat dashurojne lulet.
Vdesin mbi gjemba.
Dallendyshet njihen per besnike.
Ballkonet i nderrojne.
Grenxat kane thumbin e hidhur.
Njeriu nga thumbi bletes vdes.
Gjarpri te kafshon kur i prek territorin.
Njerezit kur u preket interesi.
Qeni leh qe te tregoj fuqine.
Njeriu leh qe te tregoj ligesine.
Milingonat kane unitet ne familje.
Kembet nuk urdherojne koken.
Macja ime te lepin doren kur e ushqej.
Faleminderit s’di te thote, por s’di te genjej.
Harabelat me vijne ne endrra cdo nate.
Kerkojne therrime, u jap mall me lopate.
Minjte shpojne themelet per te jetuar.
Njerezit shembin shtepi per te flertuar.
Borebardhat i dua njelloj me poezine.
M’a njohin dhimbjen e heshtin.
Dallget, here pas here i bej kurore.
Ia ve mallit mbi baluke.
Papagajte imitojne fjalet tona.
Jane me fat, nuk gjykojne.
Lepujt mbahen si frikacaker te lindur.
Njerezit me keq. Viktima te bindur.
Bilbili ngjan me poetet.
Kendon dhe ne kafaz.
Zarigogat lumin e kane parajsen verore.
Ne dimer e braktisin, s’duan dallge.
Kanarina me ngjan me femrat.
Te bukura dhe te trishtuara deri ne place.
Luani, jo me kot pelqen xhunglen, gjelberimin
Betoni i djeg putrat, parfumi hunden.
Vetja me ngjan me mjelmen ne liqen.
Me vargje veten genjen.
Bie shi ne Athine.
Dhe deti merdhine.
Ti u bere tapet magjik, per mua.
Une Aladin neper endrra.
Sinqeritetin ngjan ironi,
kur ironia duket e sinqerte.
Poshte gjetheve fsheh vargun e pashkruar.
Ne pranvere celin balada.
Nese do nxirrnim plaget t’i shihte bota, meshira do kercente vals.
Therrime te shkruara ne 2012.
