Gratitude is the language of the soul,
The light that makes a broken spirit whole.
It is the seed from which all virtues grow,
A sacred flame that makes the heart aglow.
Each sunrise brings a gift beyond compare,
A precious breath, a moment we can share.
Give thanks for life, for every passing day,
And let your kindness illuminate the way.
Be grateful not for blessings alone,
But for the strength through hardships grown.
For every trial that made you rise,
And every tear that taught your eyes.
A helping hand is more than charity,
It is the finest form of humanity.
Remember those who stood beside your pain,
And never turn their kindness into vain.
For ingratitude dishonours every deed,
While grateful hearts remember those in need.
True gratitude is dignity, not submission
Vedi meno
“”””””””””””””””””
Titulli: NJERIU
Autori: Fali Ndreka
Itali: 09.11.2026
Njeriu një bote unike mes botës,
Herë fluturon larg si zog,
E here fundoset mes kenetës,
E herë e pandeh veten si zot.
Po ceshtë kjo bota jote o njeri?
Herë e di veten pluhur e here argjilë ,
Here je varkë e mbytur ne dashuri,
E Herë luan prapa skene si katil.
Kur takoj njerëz si zakonishtë,
Unë përhumbem në atë logjikë,
Zhgënjehem sepse padënjesishtë,
Trillojnë, urrehen e luftojnë njëri tjetrin si bishë.
Njëherë shfaqen me dy fytyra,
Një herë me, më te pa voglin turp,
Njëherë si dritë e një pasqyre,
E herë të helmuar në shpirt e trup.
Po pse o njerëz, nuk pyetni veten se c’jemi?!
Nië grusht dhe, a një dorë kocka?!
Pse njeri tjetrin e urreni aq fort,
Apo mendoni se e juaja përherë do jetë bota?
Kjo botë nuk i takon urrejtes o miqë,
I takon dashurisë dhe paqes në cdo skaj,
Prandaj mos u tregoni kaq të egër e të ligj,
Sepse në fund të fundit,
nga drejtesia secili vendin e tij do
té marrë.