POETI JETON NË VARG
Nuk pata fat ta njihja poetin,
që jetën e veshi me të bukurin shkrim,
i tha jetës lamtumirë,
por la pas një qiell plot rimë.
Një poet nuk vdes kurrë,
edhe kur trupi bëhet dhe,
se në varg ndez një yll të pavdekshëm,
që nuk e shuan asnjë re.
U largove fizikisht,
por vdekja s’të merr dot atê shpirt
nëpër vargje ke lënë frymën
si një lumë që rrjedh lirisht.
Perla vargjesh na ke lënë,
thesar arti, frymë e dritë,
pena jote mbolli yje,
që do të çelin përjetësisht.
Unë po shkruaj këto vargje,
të thjeshta, por me shumë mall,
për ty që tek vargu gjeje lirinë
dhe na e ktheve fjalën në zjarr.
Na shuajte etjen me bukurinë
e shpirtit tënd lumë të derdhur
tani ti je bërë vetë poezi,
një rrahje zemre nga vargu e “dehur”.
Poetin se mbyll asnjë varr
as nuk shuhet në heshtje e harrim
ai jeton sa herë dikush
i jep zë përsëri një vargu të tij.
“””””””””””””””Bet.
Përballja me vehten.
Sot pasqyra për qudi mu duk pak ndryshe,
Tuj shiku vehten, fytyra ime ishte e bardhë,
E lodhur, e konsumuar,
Mbeta e habitur për një çast.
Jo..thashe me vehte,
Paqyra duhet pastru,
Por ishte e kotë!
Ma shume se dhjete herë e pastrova, por fytyra ime njësoj ishte, e lodhur.
Atere mendova të pastroja diçka tjeter.
Duhej të pastoroja mendimet që me mundonin?
Kujtimet që ruaja për ty,
Të largoja peshen e halleve që ishte më rënde se trupi im.
Të fshija cdo fallsitet të njerezve që shtireshin se më donin.
Të ktheja fleten jo vetem të kalendarit për të ndërruar muajin,
Po ” kaledarin” e së kaluarës.
Duhet të mendoja për momentin, të tashmen që është prezent para syve të mi të turbulluar nga hije të zeza.
Duhej ti fshija të gjitha.
Ato hije s’jane asgje tjeter veçse pengese për të jetuar.
E lashë paqyren dhe fillova të kuroja fytyren time.
E ngjyrosa pak me ” të kuqen” e dashuris.
I vura dhe pak ndricim, ate ” ndriçimin” e shpresës për të ardhmen.
Dhe në fund vura rimelin,atë ” rimelin” e vendosje që mos të perkulem kurre.
Sepse jeta është e bukur dhe duhet dashuruar.
U ngrita dhe dola prap para pasqyres edhe nje herë.
Edhe pse dhoma ishte në erresir u ndriçua nga fytyra ime plot drite.
“””””””””””””””””
Deshirë.
Kerkoj një dmth-një,
Në çdo fjale që shkruaj
Duke te mendu ty,
Sikur çdo shkronjë do donte të të perqafonte,
Sikur çdo rrokje do donte me ardhe tek ti,
Pastaj ndalohem gjithmon aty,
Tek e vetmja fjale:
Deshiroj…
E perseris ngadalë,
E persersi si nje lutje
Si nje emer sekret.
Deshiroj mos ta them,
Deshiroj te te kem prane,
Dhe te qendroj larg qe te mos te te humbas
Duke deshiru…
Duke deshiru duart e tua,
Duke deshiru zerin tend,
Duke deshiru ate pak që më dhuron, që për mua është gjithçka.
Dhe ndersa shkruaj,
Kuptoj se nuk po kerkoj nje dmth-nje.
Por , po te kerkoj ty.
Gjithmonë ty.
Në çdo vend,
Ne çdo moment ,
Në ćdo kohe.
Vetem ty.
