Çdo vit pritet me gëzim,bëhet rezyme për çfarë kemi kaluar në jetë , rezulton se ka lumturi dhe hidhërime,ka arritje dhe zhgënjime,por këto janë pjesë e jetës.
Gjithashtu në këtë rezyme hyjnë dhe njerëzit tanë të dashur që kanë shënuar jetën tonë,kanë gëzuar jetën tonë duke na falur dashuri,mirënsi dhe respekt pa kushte.
Këta janë gjithmonë me ne,në çdo tavolinë,në çdo gëzim apo dhimbje që jeta na jep,duam apo nuk duam ne.
Me këtë rast me respekt dhe dashuri, ju përcjell një mirënjohje aty ku kanë shkuar,në parajsë, shkonë: për njerëzit që kam patur fatin ti kem në jetën time,që më kanë falur dashuri pa kushte,por fatkeqësisht janë larguar nga jeta,dy prindrit e mi(Azis dhe Dallandyshe Gjoni) vjehri dhe vjehra ime(Zenel dhe Misiko Çato),bashkëshorti im( Luan Çato) dhe kunati im(Flamur Çato) e të tjerë.
Ju do ngeleni përherë në zemrat tona,në kujtimet tona të bukura dhe nëpër tavolinat tona.
Frymëmarrje
(Poezi morale)
Të bësh ndryshimin
duhet,që,në supe
një “ngarkesë”të kesh;
studimi,praktika
një matës i mirë,
të lejojnë që formën
ta bësh pa humbur
cilësinë”Njeri”.
Dhe ,në fund të ditës,
do të mendosh se ia vlen
ky ndryshim,ose jo.
Po more formë,
ku këto cilësi
janë përfshirë…
merr frymë.
Prelud shpirti
Pranverë e dehur në gjelbërim,
veshur me blunë qiellore,
reflekse në të kaltrin det.
I përgjumur,i ngopur në nuanca ngjyrash,
në sinfoni me valët lozonjare.
Loti i përmallur ngjizur sysh,
njomur rëra mbi këmbët e mia…
Një fije reze ndriçon shpirtin ,
së bashku me të,tharë loti,
kthyer në shkëndijë drite…
Dashurisë i ndrin kurmin,
endur në rrahje zemre.
Çelur fjala si këngë,
muzikë në prelud ndjenjash,
gdhëndur brishtësia e shpirtit…
