TI DIÇKA FSHEH…!
Kur retë venë vello mbi yj’
Kujtoj e qepallat s’më mbyllen,
Në ditët që shkuan penën e ngjyej,
Coptohet zemra mendimet ndrydhen.
Lulen e harruar në dorë e shtrëngoj,
Aromën e saj përsëri ma ka ënda,
Nuk kam se si përtokë ta lëshoj,
Ndonëse në trup ka shumë gjëmba.
Çaste të lumtura shpesh më kujtohen,
Sa shpejt u venit dashuria e jonë,
Kështu tek mendoj, fort torturohem.
Pra t’i kërkoj, më duket… vonë.
Ti loznje e qeshnje me mua,
Për të më sjellur sot lotē,
Përsëritje pa turp “Të dua, të dua”
Por e dija se ish krejt e kotë.
Nuk e di se ç’verë ti më dhe,
Se unë e ngrita tërë gaz,
Por befas për gotën ti më the:
Ngrije por mos e zbras.
Kur flet, se ndjen’ që edhe fytyra,
Të tradhton nga skuqja e lehtë.
Më kot kërkon me mijëra mënyra,
S’ka më asgjë për ne të fshehtë!
T’I KESH GJERDAN
Të pashë përballë me syrin e mendjes
Dhe vargjet t’i shkrova me dorën e zemrës
Dëgjo sa bukur rrahjet e saj kumbojnë
Që të vish sërish pranë meje të ftojnë
Në perla janë shndërruar t’i kesh gjerdan
Këngët e zemrës në gjoksin tënd t’i mbash
Nga drita e syve bukuria e shpirtit çel
Mrekullia e jetës hiret shtatit t’i derdh
Të krijojnë lulet e dashurisë për bletët
Që në zgjoje t’a hedhin mjaltin e jetës
