Kjo vjeshtë po më gjen larg …
Dhe bota shpreh pasthirrma…
Kjo stinë është urat’ ,në çdo prag,
Se gjethet bjen pa britma…!
***
Gjethet bien dhe si heronj,
Se thurin lavdinë e origjinës ,
Mbulojnë dhe flatrat e gjinkallës, (beronjë),
Si shërbëtore të opingës.
***
Bjenë gjethet me ngjyrat e nderit ,
E stinës i japin kreshmën e kreshtës.
Diku, unë,ec pa tymin e trenit,
E fjalën ,e nxjer si mushti vjeshtës .
***
Kjo vjeshtë me gjeti n’vapën e tropikut,
Se mbetem njeriu ,jashtë turmës.
Mbetem dhe symbylluri i kritikut…
Nuk rrëzoj gjethe …!
E vendi im s’është biri i shumës!